halt-papier-bitte

Automatisch schrijven: deel x

2011-12-24T20:59:00.002+01:00

Maagden als steen. Onbruikbaar als oud vuil. Weggegooid in de goot als misbruikte gele badeendjes. Een leidinggevende is ook niet meer wat het geweest is. Het is nu bijna Kerst en een vakantie of een lekkere tongzoen zit er niet in.
Alsof het stoplicht op rood staat. Met een Fransman met een blauw bakje met stokbroden eronder. Wachtend als ene alligator onder water. Hijgend om een pasgeboren lammetje. Zo glad en soepel in zijn kaken. In het water van de soep van de sloot.
Onmogelijk is God op zijn planken. Pimpelpaars waarover de kanaries struikelen. Waar groen onkruid onder leeft als barbaren en waar ‘Jingle Bells’ herhaald blijft worden op vinyl.
Streepkousen stappen over het veld. Voetbalhooligans passeren haar want dit is Polen. Ijsberen en vodka. Russen kussen er de maagden. Maagden, maagden altijd maar die maagden die alles verpesten. Als de Apocalypse nader komt zal mijn Delta-buurvrouw Jezus pijpen. Dat is niet koosjer, zouden de Joden vinden. Maar die zijn knalgeel als elders. Kanaries zingen en het CDA moet huilen. Limburg verdrinkt. De Maas, die droomt en ook Philips moet het ontgelden.
Oh, sterf toch vuile mutsenhoer. In Letland liet je muts me ook al koud. Rendieren neuken als stadswachters hun vrouw. Surfen op Terschelling, daar komt niets van terecht.

Geen Joop.

2011-12-17T21:09:00.001+01:00

Tsjongejonge, die Sneijder bakt er ook niets van. En dat die Derksen er zo over blijft zeiken wilt ook niet echt helpen. Dat misgeschoten doel komt nu al voor de vijfde keer voorbij. Nu weten we het wel. Uit die TV. Kolereding! Het laat nooit iets interessants zien. Miskoop van de eeuw.
Morgen haal ik een nieuwe. Een Sony, die laat vast interessantere dingen zien. Geen fucking Grundig meer. En ook geen Sharp, Whirlpool of Philips rotzooi meer. Vanaf vandaag komt er alleen nog maar Sony in dit huis.

En nu JD. Met cola, zonder ijs. Ijs, dat maakt de smaak zo dun. Alsof ik vloeibare lucht naar binnen krijg.
Vloeibare lucht, dat doet me denken aan die keer dat Joop aan ’t infuus lag. Ik had hem nog zo gezegd dat negers niet om moedergrapjes konden lachen. Nog nooit had er iemand om één grap van Standup Joop gelachen. En ik al helemaal niet. Wat heb ik eigenlijk gemeen met die Joop? Laat ik er eens over nadenken. Want eigenlijk heb ik helemaal niets gemeen met die Joop. Per vandaag laat ik Joop links liggen. Al zou hij liggen te creperen op de intensive care, zich wanhopig vasthoudend aan de onbekende hand van de zuster.

Geen Joop meer. Alleen nog maar Sony.

TWEEDE PLAATS 'LETTERTYPES' (Vervolg)

2011-11-27T22:58:00.007+01:00

De publicatie van de winnende tekst 'Stoepfietstuig' is nu te vinden op de website van het SKVR.

*klik*

'.'

2011-11-14T20:47:00.004+01:00

‘Buckets of rain. Buckets of tears. Got all of them buckets, coming out of my ears’.

‘Weer die Bob Dylan. Ik word schijtziek van die Dylan,’ dacht hij. ‘Altijd maar datzelfde kattengejengel over een of ander grietje, de regen, en de oneindigende weg.’
Boos liep Otto de winkel uit. Nooit meer zou hij een Plato bezoeken. Dat vond hij schijtzaken met net zoveel schijt zoals hij eerder Bob Dylan had beschreven. Hij stak de straat over zonder uit te kijken. Het regende.
‘Ik ga naar Eva,’ dacht hij.

Bij Eva thuis brandde er kaarslicht. Het gaf de woonkamer een serene indruk. Eerder probeerde ze zo te lezen, maar dat lukte niet. Ze kreeg er hoofdpijn van. Te weinig kaarslicht bij het lezen zorgt voor hoofdpijn. Daarom had ze ook maar een leeslampje op de salontafel aangeknipt. Zo was het beter geweest en vlogen de bladzijden van haar favoriete jeugdboek opnieuw aan haar ogen voorbij.
Minoes spinde op het kussentje naast haar op de bank. De linkerhand streelde afwezig maar herhaaldelijk over haar pluizige nekje. Minoes was een pers, en keek daardoor altijd en iedere dag chagrijnig uit haar ogen. Nu had ze ze dicht, en dat vond Otto altijd een hele verbetering. ‘Het is altijd net of je moeder me zit aan te staren,’ zei hij herhaaldelijk minimaal drie keer per week in de avonduren.
Eva las het hoofdstuk uit, deed de boekenlegger tussen de bladzijden en sloeg het boek dicht. Zo legde ze het op haar schoot; dicht, terwijl ze zich in de duisternis afvroeg waar hij bleef. Zo lang bleef hij normaal gesproken nooit weg. Zou er wat zijn gebeurd? Ze besloot het aan Minoes te vragen. Maar die antwoordde enkel een korte ‘prr?’ Ze zuchtte. De tijd tikte door.

‘Godverdegemen,’ siste Otto. Het regende. Otto hield niet zo van regen. Vooral niet wanneer het met dikke druppels in zijn kraag pletterde. Verwijtend keek hij voor enkele ogenblikken omhoog naar de bladeren van de eik waarvan zij gevallen waren. Hoe had hij dan ook zijn paraplu kunnen vergeten? Nooit vergat hij zijn paraplu. Maar opeens wist hij het weer. Zij had hem laten wegwaaien. Eerst was hij in die stormbui van vorige week omgeslagen op de hoek bij de Korte Hoogstraat. Wanhopig had ze hem midden op straat proberen te fixen, waarna een tweede windvlag hem uit haar handen rukte en hem wel zeker vijf meter de lucht inwierp. Ongelovig had ze daar het ding na staan kijken.
‘Als je zijn naam roept komt ie weer terug!’ had Otto vanonder een afdakje naar haar geschreeuwd. Ze snelde naar hem toe. ‘Morgen koop ik een nieuwe voor je.’ Dat had ze niet gedaan.

Eva was opgestaan en roerde in de soeppan. Ze hing haar neus erboven en snoof eens diep in. Zo had ze dat ook in films gezien, dus zo moest het zijn. Eva hield ontzettend veel van films. Daar kon ze de hele dag naar kijken, waardoor ze sinds haar afstuderen nog steeds geen baan had gevonden. Kon ze maar een baan vinden waarvoor ze films moest bekijken. Actie, natuur, adult, het maakte haar allemaal niets uit. Als het maar bewoog. De dokter had haar ‘ziekelijk verslaafd’ genoemd. Daar kon ze niet veel mee. Medische termen schenen hem te ontbreken. Ze was gewoon een ziekelijk verslaafd mens en ze moest er maar mee leren leven. Zo gaat dat soms, wanneer je hoopt op beter nieuws.
De tomatenaroma verliet de pan en mengde zich met de geur van brandende kaarsen in het hele huis. Wat zou Otto straks toch heerlijk ontspannen bij haar aan tafel komen zitten.

‘Kijk uit je doppen, blinde oermongool!’ Otto schreeuwde. Dat deed hij niet vaak. Hij was geen voetballiefhebber. Ook van auto’s hield hij niet. Sportwagens, cabrio’s ze deden hem allemaal niets. Als ze maar wielen hadden en hem van A naar B brachten. De hele wereld had voor hem uit taxi’s mogen bestaan. Maar ondanks zijn desinteresse kwam hij er vandaag niet onderuit om er één openlijk te moeten confronteren. Daar had die flinke plas vlak voor zijn zebrapad wel voor gezorgd.
Otto voelde zich alsof hij een otter was. Hij was doorweekt en zijn haar was vet. Hij draaide rondjes om zijn as om de auto na te schreeuwen die met gierende banden was doorgereden. De mensen liepen met gehaaste pas om hem heen.

Minoes schuurde langs haar been. Haar al even zachte vacht als mauwtje hadden zelfs de grootste bruut nog tot kroelen aangezet. Als een slaaf liep Eva achter de viervoeter aan en gaf haar voer zoals Minoes het al die tijd al bedoeld had.
Minoes schransde het naar binnen, zij wachtte niet op Otto. En doordat ze ernaar bleef kijken begon Eva nu ook te watertanden. Waar bleef hij toch? Eenmaal terug op de bank kon ze het na anderhalve pagina niet laten om het boek opnieuw dicht te slaan. Ze begon nu toch wel een beetje gepikeerd te raken.

Als een verdronken zwerver stuntelde Otto door de stad. Hij stonk naar overgelopen rioolwater en binnensmonds vloekte hij over alles wat hem dwars zat. Alleen het Euroshopperbier ontbrak er nog aan.
Om het voor hem wat prettiger te maken begon het nu nog harder te regenen. Zo hard, dat de neerdalende druppels pijn deden aan zijn neus. Dit kon zo niet langer, en Otto stapte de eerste de beste winkel binnen die hij zag. Binnen was het warm en druk. Opwarmend stond hij voor hij het wist al als een bezetene door de rekken aan Cd’s te bladeren alsof het bladzijden uit een kookboek waren. Voor even leek Otto zichzelf te kalmeren. Hij belde zelfs naar huis om te zeggen dat hij eraan kwam. Maar toen vingen zijn oren de muziek op. Het galmde plots door de zaak. Muziek als dat van katten in een zak net voordat ze onder de waterlijn verdwijnen. Boven de kassa hing met golvende letters de naam van de firma. Hij liep naar de deur. Otto wist alweer hoe laat het was.

‘Buckets of rain. Buckets of tears. Got all of them buckets, coming out of my ears’.

TWEEDE PLAATS 'LETTERTYPES'

2011-10-31T14:21:00.006+01:00

Geëindigd en eveneens begonnen op de tweede plaats van het door de SKVR georganiseerde literair evenement 'Lettertypes'!!

Met dank aan 'Stoepfietstuig!'

Een publicatie op de SKVR site en een aangeboden schrijversmiddag liggen in het verschiet.

Aan de volgende stap wordt al hard gewerkt..

Fragment 'Stoepfietstuig'

2011-10-27T14:38:00.001+02:00

Hieronder volgen enkele korte fragmenten uit mijn kort verhaal 'Stoepfietstuig'.

Lees en huiver/geniet/lach/huil/snik/zuip want alles is kort.

1.
Dimitri was anders. Zo voelde hij zich ook; anders. Iedereen had hem zijn hele leven lang al verteld dat hij anders was. En dan ga je vanzelf ook vinden dat je anders bent, net zoals met al het andere. Dimitri was een gevoelige jongen en een luisteraar. Hij luisterde naar de wereld en naar anderen. En daar begon het mee, met de anderen. De wereld, die kwam pas later. Want wanneer je op de middelbare school zit, dan ben je nog niet zo met de wereld bezig maar des te meer met anderen. Niet dat hij nu zelf zo bezig was met anderen, maar het waren de anderen die vooral bezig waren met hem. Dimitri was op 15 jarige leeftijd al een freelance maatschappelijk werker of biechthokje waar anderen hun diepste geheimen aan toe vertrouwden. Het was zelfs zo dat Dimitri er niet eens iets over te zeggen had, ze deden het gewoon. Voor de kluisjes, in de fietsenstalling en aan de andere kant van het gesloten deur van het toilethokje. Altijd werd plots zijn naam gefluisterd wanneer hij het het minst vermoedde. Hij hoefde niet eens te antwoorden, het vragen naar zijn naam was louter retorisch bedoeld. Niet meer dan een waarschuwende sirene voor de vloedgolf die komen ging.

1.5
Nu zat hij dus op de fiets. In Nederland. Op de fiets. Weer die wind en onderweg naar school. Fietsend dacht hij na over die vroegere tijden die nu al enkele jaren achter hem lagen. In dit nieuwe leven had hij besloten om zijn gave voor zich te houden. Hij was nu in Europa en dat bood kansen, dat mocht hij niet verpesten. Zijn moeder noemde hem bijzonder. Maar zijn moeder vond wel meer dingen bijzonder die ze niet begreep. Zoals regenbogen, de sterren en Facebook. Ze was laag opgeleid, daar kon zij ook niets aan doen. Van haar was ook de fiets waarop hij zat. Zijn vader vond hem gewoon zijn zoon, en helemaal niet bijzonder what so ever. Want zijn vader vond nooit iets. Hij zei eigenlijk ook nooit iets want dat doen mannen in Rusland niet. Ze werken zich te pletter en als ze hun gevoelens willen uiten dan zuipen ze zich te pletter. Daar kon hij weer niets aan doen.

Er zijn een heleboel dingen waar men helemaal niets aan kan doen. Fietsbanden oppompen hoort daar niet bij. Maar zijn moeder vond fietspompen ook bijzonder, en dus fietste Dimitri nu in de tegenwind vrijwel op zijn velgen. Met zijn portfolio onder zijn snelbinders en met het zweet op zijn voorhoofd geplakt was hij nu al langer onderweg dan hij eigenlijk voor ogen had gehad. Normaliter nam hij de tram. Maar het was vandaag een belangrijke dag, waarvoor hij zich niet kon veroorloven om te laat te zijn.
Vandaag moest het maar eens anders gaan.

2.
Dimitri fietste met open mond over de Coolsingel waardoor hij in en uitpufte als een bevallende vrouw op het kraambed. Zijn fiets kraakte en zijn knieën klaagden. Zijn lange haren dansten achter hem aan alsof ze zijn hoofd niet bij konden houden. Vliegen en andere insecten negeerde hij. Gewoon slikken, dan ben je ze zo weer vergeten. Hij passeerde die lelijke hoop met groene emmers en racete langs het WTC. Nog zo’n 40 meter voor de fontein maar al geruime meters na de Intertoys werd Dimitri plots geflankeerd door een ongewenste passant. Dimitri keek opzij en de vreemdeling antwoordde door hem lang en zwijgend aan te staren vanachter een Dolce zonnebril. Het was half negen maar al tijd voor een zonnebril, vond de man. Op een zogenaamde segway hield de man van middelbare leeftijd hem moeiteloos bij. Hij zweette niet eens en zijn mond was volledig vliegvrij.

Dimitri bekeek de man eens van top tot teen. Hij herkende het te strakke kloffie als het pak van een stadswachter die nog altijd niets zei. Zijn uniform zag er nog het meest uit als dat van een Zeeman verkoopmedewerker maar dan blauwer. En zijn stem die nu toch echt te horen was en zei ‘Zo meneertje, waar zijn wij mee bezig?’ klonk als die van de have a break Kitkat-reclame.

Eén blik naar achteren vertelde Dimitri dat hij was ingesloten door deze door de belastingbetaler betaalde apparaten van vernuft waar je een gratis stadswachter bij kreeg. Het beetje autoriteit dat zij hadden zouden zij inzetten tot de laatste snik, zo las het bijsluitersmandaat.

Voor '3' en de rest moet je maar komen kijken.

Optreden 'Lettertypes'

2011-10-23T14:03:00.000+02:00

Op zondag 30 oktober zal ik tussen 15:00 en 17:00 uur meestrijden aan een plaats in de top drie van het door de SKVR georganiseerde literaire evenement 'Lettertypes'.

Wil je komen kijken?

Hier is het adres:
Rotterdamse Lettertypes
Wanneer: zondag 30 oktober 2011
Tijd: 15.00-17.00 uur
Locatie: Letterencafé Tjechov & Co, Delistraat 2, Rotterdam

Be there!

GDMW

2011-10-17T13:53:00.009+02:00

Op de foto met Ivo:

Met dank aan Vincent Quak.
www.vincentquak.com

Turbulent

2011-10-12T21:15:00.002+02:00

Op 14 oktober zal ik een voordracht geven op het Turbulent festival in Puttershoek.

Google is je vriend!

Met dank aan Stichting CultuurExplosie en PopUnie.

Geen Daden Maar Woorden

2011-10-11T20:47:00.002+02:00

Geen Daden Maar Woorden: Rotterdam, was ook deze keer weer hartstikke eigenzinnig, interessant en fascinerend.

Door o.a. Maartje Wortel, Ivo Victoria en Meindert Talma heb ik een topavond gehad.

Ik heb genoten!

'De kutpsychologe' (fragment)

2011-09-04T17:04:00.003+02:00

‘En uw moeder?’ de vraag kroop uit haar mond met een onnatuurlijke voorzichtigheid. Gerrit Paalvast bevond zich op gevaarlijk terrein. Middenin een eigenlijk ondoordringbaar Koreaans mijnenveld, ergens in de gedemilitariseerde zone tussen Noord- en Zuid-Korea.
‘Dat is een leuk mens hoor, van een afstand,’ zei hij. ‘Wanneer ze met haar tentakels niet bij je nek kan komen. Of bij je portomonnee.’

Paalvast schonk enigszins bedroefd een nieuw kopje thee in. Suiker, daar deed hij niet aan. Al niet meer sinds hij zichzelf plotseling vadsig begon te vinden, ergens in de wandelgangen op de eerste verdieping tussen lokaal 103 en 104 van het excuus van het middelbaar onderwijs, het VMBO. Ook melk deed hij niet aanraken. Koffiemelk vond hij als bleekwater door de vodka. Nep, en echte drank voor bejaarden.
Buiten stond nu al zeker zo’n drie en een halve minuut een geparkeerde ijscoman non-stop zijn welbekende riedeltje te herhalen door de speaker op zijn dak. Het was een riedeltje dat je zou draaien om de joden nog verder te mindfucken op de appelplatz van concentratiekamp Sobibor. Alleen door dat muziekje zouden ze zichzelf al met dozijnen tegelijk vrijwillig in het omringende prikkeldraad werpen.

Hij dronk de thee puur. Au naturel. Thee zonder iets erin is iets voor de armen. En zo voelde hij zich ook. Arm. Als aan de rand van de weg in een modderige goot gedumpt tijdens een regenachtige nacht. Als een oude lelijke schoen die te groot is om door het toiletgaatje te passen om doorgetrokken te worden.
Bea zag dat er hem iets scheelde en haar arm wreef over zijn rechterschouder en bovenarm. Maar Bea was zo lelijk als de nacht, en haar strelingen voelden met iedere handeling als een draaiende betonmolen. Paalvast draaide zijn hoofd om en keek haar eenmaal aan waar tijdens hij vurig hoopte dat zijn brillenglazen niet zouden barsten. In zijn blik verstopte hij een boodschap zoals de Zware Jongens vijlen verstopten in gevangenenvoer als stokbrood. Hij wenste van binnen dat ze dood zou neervallen wanneer hij haar gelaat bekeek. Doch zou hij ook niet ontevreden zijn als ze plots ontdekte nierkanker te hebben of ter plekke zou bevallen van een miskraam, al dan wel buiten op de galerij, want hij had pas sinds twee weken nieuwe vloerbedekking.
De betonmolen hield op met malen en ontfermde zich nu over haar kopje. Hij had medelijden met het levenloze ding. ‘En uw broer?’ Haar vraag doorbrak de stilte. De heerlijke stilte.

Paalvast zuchtte, waarin hij halverwege nog probeerde om de zucht te laten doorklinken als een emotionele-op-het-randje-van-overlopen zucht. Het werkte. Haar blik toonde vanuit zijn ooghoeken een blik van medelijden. Ze zette haar kopje neer en haar hand reikte weer zijn richting uit, maar hij schoof vlug een stukje op, waarna zij zich weer twijfelend terugtrok. Twijfel maar een eind weg, kuthoer. Dat dacht hij bij zichzelf.

‘Over mijn broer heb ik niets te zeggen.’

Zijn antwoord was kordaat, daar kon ze niets mee. In haar ogen stonden vast vraagtekens, al durfde Paalvast haar niet aan te begluren om dat te controleren.
‘Is dat dan positief of negatief te bekijken?’ De vraag die stonk naar haar amateuristische psychologie weerklonk na enkele seconden van stilte. Het waren er misschien wel twintig. Twintig heerlijke rustige seconden.
Hij wilde haar vertellen wat voor een kutpsychologe hij haar vond. Dat hij ervan overtuigd was dat ze haar diploma’s had behaald bij een tweede pak waspoeder en dat ze als maagd sterven zou. Maar in plaats daarvan zei hij; ‘Dat maakt niet uit, met je vette donder.’
Daar kon ze ook weer niets mee. Hij moest op dit moment wel eerlijk toegeven dat hij haar weinig gaf om iets mee te kunnen doen. Hij gaf haar weinig haken. Zo noemen psychologen dat. Hij gaf haar weinig om aan aan te haken. Dat deed hij alwel expres. Omdat hij hoopte dat ze aan zichzelf zou gaan twijfelen. Dat ze zou gaan twijfelen over haar eigen psychologische kunsten. Want vanaf het examenjaar van het VMBO had hij al neergekeken op al die kutjes die voorbestemd waren om later HBO-kutjes en misschien zelfs wel WO-kutjes te worden. Domme kutjes die zich verheven voelen door hun elementaire kutkennis en zich later aansluiten bij hun kutstudentenverenigingen waarin ze hun kutfrustraties de losse loop kunnen laten gaan op de meest vulgaire en vernederende kutmanieren en kutrituelen. In het kort gezegd keek hij neer op deze domme grietjes die later de top van de samenleving voor zouden moeten stellen.
Bea was er zo een. Een maagdelijke trol, die tijdens haar hele twintig plus jarige schoolcarrière geen enkele zaadcel in haar mond had mogen proeven. Want wanneer zij na schooltijd haar grote muil opendeed in een poging om wat lol te trappen, doken alle omstanders in de heg, op het dak en op de fiets, vluchtend voor dit onnatuurlijke monster.

En zo zijn er zovelen. Kijk maar eens om je heen als je er weer bent. Universiteiten stikken van de dikke trollen die al hun aandacht vestigen op hun studie en/of werk. Al hun passie gaat erin op, omdat ze verder niets om handen hebben. Geen man die ze wil. Zelfs de meest lelijke, stinkende en maatschappelijke kansloze immigrant zal nog niet zijn besneden ongewassen lul in de kut van zo’n blubberkast willen hangen.
Bea had nooit vriendjes gehad. Zelfs niet van die vriendjes op de basisschool, die na schooltijd haar vroegen om buiten te komen spelen. Zelfs niet in de kleuterklas, in de experimentele fase waarin jongens leren dat meisjes spleten hebben, en meisjes leren dat jongens machtig zijn. Zelfs toen wisten alle kleine jongetjes in de klas al dat Bea een onnatuurlijk monster was. En in hun piepkleine hoofdjes gingen er allerlei alarmbellen af die hen waarschuwden voor instinctief gevaar. Hetzelfde instinct, dat de Neanderthalers al voelden in de oertijd. Wanneer een holbewoner destijds een slonzige mammoet zag naderen vanuit de verte, dook men in de diepste spelonken van hun grotten. De eerste woorden die deze oermensen ooit schreeuwden luidden zelfs ‘BEEAAAAABEBEBABEBEBE,’ wat betekende ‘Pas op, daar heb je die vadsige mammoet weer die wanhopig iedere lul verslind die ze maar vinden kan. Tijd om de megaknuppels weer van stal te halen, hangend naast de huidenluiers!’
Bea wist vast niet dat ze afstamde van de mammoeten en staarde, met haar kopje thee in de hand, wat neerslachtig naar Paalvast zijn vloerbedekking.

Was niet juist hij degene die hier de rol van de neerslachtige zou moeten vervullen?
‘Hé, word eens wakker kutpsychologe, I need some fucking healing,’ zou hij tegen haar willen zeggen. Maar in plaats daarvan trapte hij iets te hard met zijn voet in zijn favoriete pantoffel tegen haar gelakte puntschoen. Hij deed het volledig expres waardoor ze plots opschrok en nog maar net haar kopje koffie in bedwang kon houden. Wel morste ze wat druppeltjes, die eerst aan haar bordje bleven kleven, en daarna ongenadig werden opgezogen door zijn vloerbedekking als door de hongerige muil van de Sarlacc in de Pit van Carkoon.
‘Oh sorry!’ begon ze. Ze wilde direct opstaan om God weet wat te gaan doen. Maar hij was haar voor.

'Chillen' (fragment)

2011-08-16T19:02:00.002+02:00

‘Chillen,’ was een woord waar Gerrit Paalvast waarlijk een hekel aan had. De klank, de samenstelling van letters en het algehele gebruik ervan in onze samenleving, dat om zich heen slaat als miltvuur, waren allen redenen voor Paalvast om dit woord steevast te hekelen. Ja, zelfs om het te haten. Want ondanks Paalvast zijn liefde voor taal was chillen het woord dat de kroning was op alles wat er aan taal fout kan zijn. Men kan taal namelijk gebruiken om slechte dingen te doen. Om te manipuleren, te discrimineren, en ja, zelfs om te elimineren. De geschiedenis is getuige van de killing fields, de holocausts en de represailles op hele volken, allemaal geïnstigeerd door taal. Maar al dit alles viel volkomen in het niet in vergelijking met het woord dat de gehele Nederlandse taal naar zijn sodemieter helpt. Je hoeft je neus in Nederland, Belgie, ja, zelfs in Ouddorp, maar buiten de deur te steken of je wordt met het woord chillen om je oren geslagen als door de tieten in de hedendaagse videoclips. Tieten en chillen, dat waren volgens Paalvast de benamingen van de huidige generatie. Men maakte zich tegenwoordig nergens druk meer om. Met al hun vernuftige communicatiemogelijkheden op zakformaat, leest er niemand van hen meer het nieuws en zijn ze enkel en alleen geïnteresseerd in de laatste updates op het door hunzelf verkozen “beste” dat het social networkcomplex te bieden heeft. Annemarie tongzoende met Mohammed, en Daphne stikte bijna in het sperma van Oetamatoet de bosneger. De roddels en gossips worden de wereld van het internet opgeslingerd alsof hun levens er vanaf hangen. Nieuws? Het journaal? Filosofie? Educatie? De toekomst? De ernst van het leven? Allen hebben plaatsgemaakt voor tieten, Blackberry’s en, natuurlijk, chillen.

‘Kom chillen, eh!’ ‘Ey, kom chillen mang, vanavond, je weet zelf.’

De verbale spellingsfouten vliegen Paalvast ongewenst om zijn oren iedere keer dat hij even naar de Primera loopt voor zijn dagelijkse dosis sigaretten. Zij volgen chillen in zijn sporen, overal waar het gaat. Als de oksellucht van een nieuwe immigrant die in zijn land van herkomst nog nooit van deodorant had gehoord. Rotterdam stinkt van die smerige taalverloedering en bavianenkreten. Het moet afgelopen zijn, vond Paalvast.

Daarom liep hij de volgende dag zelfverzekerd richting Joop en Annie van zijn favoriete Primera. Vlak voor de ingang zat een jongeman op een paars fietsje. Met een zonnebril op zijn snoet en een capuchon over zijn behaarde kop met dreads, brabbelde hij hard in zijn Blackberry op speakerstand als een baby die krijst om de tepel van zijn moeder. Paalvast liep op hem af, greep hem bij zijn kraag en wierp hem van zijn fiets af. Dat was zijn plan. De Blackberry zou uiteenvallen op de stoep, waardoor de kansloze wilde een fobie zou ontwikkelen voor boze Hollanders en hierdoor nooit meer in het openbaar een telefoontje zou durven plegen voor de rest van zijn leven. Bang zou hij de stukjes nog bij elkaar rapen, zijn excuses aanbieden aan de verbijsterde omstanders en zijn fiets aan de hand meenemen naar de rand van de stoep en daar vervolgens netjes opstappen om ons via het fietspad uit het zicht te verlaten. Als beloning zou Paalvast een kus op de wang krijgen van de busty blonde stagiaire van bakker Klootwijk en zou hij van Joop en Annie een maand lang gratis sigaretten krijgen. ‘Je hebt ons gered van de gangsters in de buurt!’ zou iedereen blij naar hem roepen en hij zou op handen gedragen terug naar zijn huis worden gebracht, waarna de blonde stagiaire hem in hetzelfde portiek nog even snel zou afzuigen.

Paalvast stond al enige tijd stil naast de parkeermeter van de naastgelegen parkeerplaats, vlak nabij de befaamde Primera, waar hij zijn oncontroleerbare fantasie de vrije loop liet. Alsof hij geld in zijn zakken zocht, bleef hij daar vertwijfeld staan. Zo’n twintig meter verderop was er inderdaad een jongeman aanwezig. En inderdaad zat hij op paars fietsje. En inderdaad had hij een capuchon over zijn met dreads bezaaide kop. En inderdaad schreeuwde hij in zijn Blackberry als een gecastreerde ezel. Het enige verschil was alleen dat deze jongeman iedere dinsdag t/m zatermiddag in de lokale sportschool te vinden was en dat zijn biceps wel acht en een half keer zo groot waren als Paalvast zijn triceps. En dat was niet eerlijk, want drie hoort altijd meer te zijn.

Paalvast slikte. Even verderop zat een omatje stil in haar eveneens paarse scootmobiel, deze kleur was populair in de wijk. Zij zat vlak naast de ingang van de Zeeman, niet ver van de Primera. Het was een hippe oma met een joint in haar hand. Ze had hem al die tijd al strak aangekeken met haar vermoeide ogen. Paalvast keek terug. En temidden van haar gerimpelde smoel die slechts het topje was van de rest van haar gerimpelde, behaarde en verwaarloosde lijf meende hij een smekende blik in haar rode ogen te doen ontdekken. Alsof ze zijn gedachten kon lezen. Alsof ze hem smeekte door te zetten. Alsof ze hem nu al biddend verzocht om haar te verlossen van al die chilnegers die haar ooit zo fijne buurt nu zo verloederden.

Maar Paalvast wende zijn blik af en bleef nog langer staan twijfelen en bakkeleien. Hij wist eerlijk gezegd niet goed wat te doen. Want die jongeman, meer een stevige meneer, zag er akelig sterk en werkloos uit. En je weet wat ze zeggen over sterke werklozen; dat zijn tot de tanden bewapende drugsdealers die omatjes verkrachten in donkere steegjes, hun kelen doorsnijden, hun levenloze lijven volproppen met bolletjes en ze vervolgens over de grens sturen om in Nigeria begraven te worden. Terug naar aardelijke haar roots zou ze gaan, ook al was oma nooit verder afgereisd dan naar Arnhem tijdens de Hongerwinter van ’44.
Maar Paalvast moest toch zijn peuken hebben. Joop en Annie wachtten op hem. Hij zag ze al zwaaien vanachter de toonbank in de Primera, direct achter die chillneger!

De peuken... Zij lonkten…

Strompelend kwam zijn lijf nu in beweging. Met een vluchtig boogje liep hij om de dealer heen, ging de Primera binnen, bestelde zijn peuken, betaalde, feliciteerde Annie met haar verjaardag, groette hen beiden en verliet tenslotte de zaak met zeven pakjes Marlboro zodat hij niet voor vrijdagochtend terug hoefde te keren.
Nog altijd brulde het monster in zijn telefoon als eenzelfde ezel dat nu werd gepaald door een gefrustreerd alfa-olifantenmannetje bij een gebrek aan beter. Paalvast liep met een boog weer richting de parkeermeter, diezelfde veilige parkeermeter op een nog veiligere afstand vanwaar hij luid riep;

‘Meneer, kunt u niet thuis gaan chillen?!’

Wonderbaarlijk en verbaasd over zichzelf had hij het woord zonder stotteren over zijn lippen gekregen.
De vermaande dealer had hem gehoord en stapte af, zijn blik keek op, hij ontdeed zich van zijn capuchon, haalde zijn telefoon wat verder bij zijn mond vandaan en antwoordde met een kalmte die de zee zou bedaren;

‘Pardon, mijnheer, kan ik u soms ergens mee van dienst zijn?’ terwijl hij zijn stadswacht-batch liet zien.

Maar Paalvast was alweer angstig als een konijn om de hoek verdwenen en strompelde inmiddels alweer in zijn portiek waar hij zocht naar de sleutels van zijn voordeur. Bekrompen stapte hij weer zijn eigen wereld binnen.

Eindelijk thuis.

Stille schreeuw

2011-07-11T21:05:00.002+02:00

Nachtmerrie, de vervolging
een kinds droom over de dood

Marteling, ziekelijk vergeten
een ziel die nooit zal rusten

Begeleiding, het betekent niets
in een wereld van wrede getijden

Elektrisch, een circus wild
diep in het kind z'n geest

Stille schreeuw
begraaf je ongewenste kind
Geslagen en gescheurd
offer de ongeborene

Gebroken, adolescent
drager van geen naam

Marteling, ziekelijk vergeten
een ziel die nooit zal rusten
Onschuld, teruggetrokken in angst
Vuren branden, kun je het horen
schreeuwen in de nacht

Welkom in juli.

2011-07-01T20:59:00.000+02:00

De vakantiemaand.

Vakantie bestaat niet. Het is een illusie. Een leugen, doorgegeven van generatie op generatie. Vakantie is een kinderverhaaltje. Een van de weinige tastbare dromen die verdwijnt na het laatste jaar van je vervolgopleiding.

Oftewel: Iedereen heeft het behalve ik.

En daar valt wat voor te vloeken.

Het dronkenschap (fragment)

2011-06-24T11:34:00.002+02:00

...

Ik laat de hond uit. En ik pis met hem samen tegen dezelfde boom. Onze stralen vermengen zich. Als godenwijn druipt het langs het schors. Het was gisteren weer laat geworden, of was het nog vanmorgen? Ik kan me niet herinneren dat ik geslapen heb. Ik herinner mij zelfs helemaal niets meer.
Wie ben ik en wat ben ik in vredesnaam aan het doen? De hond naast me kijkt me vragend aan en ik hijs mijn broek op terwijl hij zijn rechterpoot weer op de grond zet. Opaan zijn gezicht springt de naam Bello in me op als een vlo aan de speed. Bello, Bello. Is de naam willekeur, of is het echt zijn benaming? Is het eigenlijk wel mijn hond? Is het wel een hond? Had ik hem gestolen van een demente bejaarde? Gered uit een brandend flatappartement? Ik weet het echt niet meer. De enige geldende waarheid is dat het mormel tegen me aanschuurt en dat zijn natte kwijlbek nog meer vlekken op mijn alreeds vuile broek achterlaat. De vlekken met de vreemdste kleuren op mijn spijkerbroek geven me de indruk alsof ik eerder was losgelagen in de Maleise jungle en daarna had liggen slapen tussen de tulpen in de Keukenhof. Ik schud met mijn been, alsof er een kleverige drol aan plakt.
‘Scheer je weg, vuilnisbakkenrasser!’ zei ik. ‘Schiet op!’
Ik laat de lijn los. Het is een zwarte lijn met een zwart handvat. In het donker is het dus net zo’n gevaarlijk wapen als de vlierlijnen van een tentenkamp op een camping aan het einde van een dagje zomers festival. Hoe vaak ik daardoor mijn nek wel niet gebroken had, in greppels gevallen was en bovenop vrije stelletjes was gestruikeld, ik wist het niet meer en ik was de tel al lang kwijtgeraakt.
Maar het beest blijft zitten en hijgt alleen maar. Er is niet de minste hint dat het mijn bevelen uit zal gaan voeren. Het is doof, dat kan niet anders. Ik pak de lijn kreunend maar weer op en kijk om me heen. Klaarblijkelijk hebben we net een stuk gerend, en aan al die omgewoelde voortuintjes om mij heen te zien waren we lichtelijk afgedwaald. De regenboog op mijn spijkerbroek is nu lichtelijk verklaard. Ik overweeg de hond aan de pisboom vast te binden. Hij is ’s werelds grootste crimineel en verdomd lastig in de omgang.
‘Blijf je dan toch maar zitten?’ De hond komt prompt naast mij staan. In zijn ogen een smekende blik. Ik zucht, en wens het dier de ergste hondsziektes toe die er ooit bestaan hebben. Ook al moet ik toegeven dat ik weinig verstand heb van honden. En dus ook van hondsziektes. Maar zelfs de meest lijpe en blinde imbeciel kan zien dat dit een Sint-bernard betreft. Want vroeger was ik nog dol op Beethoven en had ik de pest aan formaat Samson.

Ik doe mijn riem strak om mijn middel en zet het net enkele tientallen meters op een lopen, wanneer er een oudere dame passeert met een kleine keffer aan haar lijn. De hond ziet er niet Belgisch uit. En het zegt dan ook niets bij mijn vluchtige passage. Dat verbaasd mij enigszins. Een krakerige vrouwenstem weet mij echter te remmen.
‘Goedemorgen, meneer Paalvast.’
‘Is dat mijn naam?’ vraag ik mij af. Toch blijf ik staan en kijk ik wat terughoudend in haar ogen. Ze is gerimpeld en lelijk. Ik ken haar niet. Wie is dit figuur? Waarom spreekt ze tot mij? Waarom is ze niet dood? Kan ze niet zien dat ik bezig ben met mijn broek te installeren en ondertussen poog weg te lopen van dit omgewoelde plaats delict?
‘En wie bent u dan wel niet, oude vrouw?’
Ze antwoordt dat ze mevrouw Visser is van nummer 58b op de hoek. ‘Onzin!’ roep ik. ‘Bejaarden leven in een bejaardentehuis op een kolonie ergens afgelegen zodat ze de rest van de wereld geen overlast bezorgen’.
Ze vraagt of het wel goed met me gaat. Ik trek een verontwaardigd gezicht en spuug op de grond, zoals een echte dronken rebel van veertig plus het betaamt. ‘En wie bent u dan wel dat u mij zoiets durft te vragen?’
‘Dat heb ik u net verteld,’ is het antwoord.
‘En nog brutaal ook!’ Ik bulder in haar gezicht als buurman Bolderbast. ‘Het wordt steeds gekker met die wederopbouwgeneratie. Steeds meer praatjes krijgen jullie. Voort wat! Verdwijn uit mijn ogen want ik voel weer een plasbui opkomen’.

De vrouw maakt zich gehaast en schuifelend uit de voeten alsof ze achtervolgd wordt door de NSB, en kijkt als ze de hoek bij een flat omgaat nog even snel achterom. Verontwaardigd haal ik hem er bij de waterkant van de sloot weer uit en laat de wat frisse nachtlucht de bedorven urinearoma’s verdrijven terwijl het donkergele in het riet naast het water verdwijnt. Ik zucht van opluchting en pis bijna mijn testikels eruit. Ik kan nog net op tijd afknijpen.

...

Welkom in juni

2011-06-04T16:56:00.000+02:00

De zomermaand.

Fuck de zon.
Ik houd van warmte als een kat van water, als een christen van Darwin.

Mijn billen kleven, mijn oksels plakken. Het is walgelijk.
Maar ondanks alle sterfelijke ellende is er ergens ook nog wel reden voor een feestje. Alleen niet hier, en ik zou niet weten waar dan wel.

Overigens is mijn pa vandaag nu vier jaar dood, en ben ik met de ingang van deze week dus ook zo'n vier jaar aan het schrijven. Feest? :)

Geen Daden Maar Woorden

2011-05-23T21:32:00.000+02:00

Filmzaal 5 was het voor mij.
Thijs de Boer. Katarina Laken. Nina Weijers.

Laat de zalen 1 en 2 maar volgepropt worden, het publiek snakkend naar zuurstof en een glimp van Bart Chabot z'n glanzende bol.

Hier, kleinschalig en knus, voelde ik me de verhalen ingezogen worden.

Voordracht - (r)Evolutie!

2011-05-05T23:50:00.000+02:00

(r)Evolutie!

2011-05-01T20:45:00.004+02:00

Met mijn linkse voetjes schuifel ik door het riet. Het riet dat niemand overziet. Het gemeenteriet. Ik loop richting de uitgang, kokend van frustratie. Een drietal kluitjes rolt met iedere stap onrustig in mijn vuist. Ze heten PinPas, Pasfoto en Paspoort. Ze zijn boos. Ze willen eruit, ontsnappen, gegooid worden! Maar ik houd ze stevig vast, houdt ze in bedwang.
Ik sis tussen mijn tanden door. Ik laat het er niet bij zitten.

Identiteit is diefstal. Dat is hip, nieuwertijds, modern en ergens in een hoekje is er ook de zogeheten vooruitgang. Ik wilde enkel een nieuw paspoort, is dat dan nu zo moeilijk?
Het juffie achter glas verzekerde me van niet. We hadden een goede klik. Al direct vanaf het begin. Het waren de oorbellen, die ze niet had. De ring om haar vinger, die ontbrak. Het was het ontdeugende en hoerige in haar ogen, dat ze wel degelijk bezat.
Haar zachte stemmetje verraadde dat ze uit een beschaafd oord voortkwam. Barendrecht wellicht, Oud-Beijerland misschien, maar zeker niet uit de bereput des Randstads.

Ik wilde een nieuw paspoort, welke van mij nu al zo’n 6 maanden verlopen was. ‘Dat is geen probleem,’ was het antwoord. Waarna ze eerlijk opbiechtte dat die van haar ook al een flinke achterstand had opgelopen. Ze grinnikte met haar rechterhand voor haar mond, alsof ze iets heel vunzigs had gezegd. Nu wist ik zeker dat ze een sletje was.
‘Dan nu alleen nog de afdrukken van uw beide wijsvingers, alstublieft.’ Een glasplaat werd naar me toegeschoven. Ik keek ernaar alsof daarop mijn lunch werd gepresenteerd, die akelig groen van kleur was. Ik stelde hierop mijn eerste vraag. Deze hele bio-registratie trend was toch van de baan? Toen begon de ellende.

Ik protesteerde. Zij volhardde. Ik sprak van revolutie, zij van evolutie. Ik noemde haar een overheidsbimbo, zij mij een langharige tekkel. Onze mogelijke toekomst samen was preventief beëindigd. Als man verliet ik, met mijn digniteit intact, boos dit Oranjehuis van parochie. De buitenlucht verdreef al snel de verstikkende geur van overheidscorruptie en digitale electrocutie.

De drie P’s stopte ik boos in mijn zak, en ontvlamde een sigaret.

Woest van kwaadheid blies ik de rook weer uit, en staarde ik in de smoel van een camera tegenover mij, onopvallend verstopt bovenin een lantaarnpaal.

Toen wist ik het zeker. De Gestapo is niet dood, ze zijn alleen met hun tijd meegegaan. Ze zitten onder de grond. Verstopt in de muren. Gepropt in nette hokjes met wel honderden videoschermen, en achter de glazen muren van het Gemeentelijk Loket.

Je wordt uitgelachen. De hele dag.

Onderweg naar huis passeerde ik wel ze-ven-tien camera’s!
Ze houden je in de gaten. Ze zien dat je rookt en ze zien dat je drinkt. Je bent een nutteloze alcoholist die hierdoor de maatschappelijke ziektekosten verslindt.
Ze zien dat je peutert in je neus en maken er een verslag van. Je krijgt een aantekening wanneer ze zien dat je het afveegt onder een busbankje van het rijk.

In jouw rapport staat daarom dat je een vuilak bent. Een biologische afvalbank waarin het geld van de staat verdwijnt!
Je hebt je eigen dossier, in jouw eigen hangmap in een gebarricadeerd kantoor.
Registratie. Registratie, die lijdt tot algehele volksdeprivatie.

Investeren heeft geen zin. Laten we het stelsel daarom corrumperen, desintegreren, aborteren, de minderheden disqualifiseren en de burgers dogmatiseren. Dat is evolutie! De weg naar de toekomst. Precies zoals mijn vriendin, de ambtenaar, het mij had uitgelegd.

Zonder vingerafdrukken, kom je nergens.
Je kunt niet reizen. Niet binnen de EU. Niet buiten de EU. Niet eens naar nergens.
Ik wilde gaan sleeën in Finland. Maar Den Haag wilt eerst weten of ik wel genoeg profiel op mijn vingers heb om sneeuwballen te kunnen maken. Ik zucht, thuis op de bank. En Den Haag peutert nogmaals in hun neus en smeert het af onder hun bureau. Want in het Binnenhof, daar ziet werkelijk niemand wat er gebeurt.

Willkommen im Monat Mai

2011-05-01T20:27:00.006+02:00

De zon schijnt fier.. Laat de wereld maar feestvieren en hun vingers branden.
Dan verstop ik me des te meer in mijn hok voor het toetsenbord.

'Mijn haar is lang' ligt ondertussen afgewerkt en met een voldaan gevoel op de plank. Ik wil Herman vurig zeggen dat ik van hem houd!

De creativiteit vloeit. Dank je wel.

Surinamers en lust

2011-04-17T16:10:00.003+02:00

Ik had ooit een collega. Hij heette geen Kenneth. Dat was ongewoon voor een Surinamer. Dat was althans mijn ervaring. Wanneer ik tijdens mijn leven tijdens de pauze of andere geforceerde praatmomenten aan mijn Surinaamse medestudenten, collega’s of mede arbeidsslaven vroeg hoe hun man, vriend of verre koloniale oom heette, dan was dit antwoord altijd hetzelfde. Ik leefde daarom onder het juk van het geloof dat iedere Surinaamse man wel Kenneth moest heten.
Wist ik veel. Ik wist niet beter. En eerlijk gezegd interesseerde het me ook niet zoveel. Tijdens dit soort momenten lulde ik maar wat in het rond omdat dit van mij verwacht werd. Het liefste zei ik heel de dag niets. Ik zat in mijn schoolbanken, achter mijn bureau of op een stoel in de kantine. En het liefst zei ik gewoon helemaal niets. ‘Laat me gewoon met rust!’ probeerde ik nochtans nonverbaal uit te schreeuwen. Maar het mocht niet baten. Mensen genoten van mijn gezelschap. Vooral de vrouwen (en de meisjes). Ze vonden me zo sociaal. Zo anders. Zo prettig en rustgevend om mee te praten.
Misschien had het er ook wel iets mee te maken dat ik al mijn hele leven de enige man in de klas leek te zijn. Het kiezen van een toekomst in de zorg, staat garant voor een leger van kutjes waar je iedere dag weer in verdronken wordt. Nu wist ik mijn hoofd vaak koel te houden. Ik was altijd al een eerlijk mens geweest. Wanneer een kutje zich aan mij vastgezogen had, kon ik niet onder mijn principes uit. Ook al stond menig klasgenoot zich tussen de lessen door tegen mijn been te verkneukelen, ik hield standvastig vol!
Soms heb ik daar weleens spijt van. Al dat heerlijke sappige vocht dat ik nooit geproefd heb. Ghislaine, Petra, Michelle. Allemaal lagen ze me voor het oprapen. Mijn vingers had ik erin tekeer kunnen laten gaan als roeispanen. Maar mijn verstand was mijn lust altijd meester gebleven. De koers was rechtuit richting het juiste. Geen stiekem en vluchtig rampetampen in de vele reddingssloepen van de toilethokjes.
Eens was er zelfs eentje in binnengedrongen. Het was tijdens die hittegolf in de zomer. Ik weet niet meer welk jaar. Ik stond te genieten van de koude waterdruppels die dropen over mijn gezicht. Ik droogde mijn gezicht in mijn shirt en bekeek mezelf nog eenmaal in de spiegel boven de wasbak. De deur vloog open. Ik schrok! Ik was altijd alleen. De enige man van de opleiding. Nooit kwam er iemand binnen. Deze hele toiletruimte met wel vijf pleehokjes op een rij behoorden mij toe. Het was mijn veilige hoekje van het universum wanneer ik weer eens af moest koelen van al die hete oestrogeense sappen die me om de oren vlogen.
De blonde lokken stormden op me af met een snelheid die de geluidsbarriere had moeten doorbreken. Vlak voor mij kwam ze tot stilstand. Ze glimlachte. Ze was aangenaam dichtbij. Ze rook naar een fris luchtje. Welke het was precies was wilde ik niet eens naar raden. Ik haatte luchtjes, nu nog steeds. Parfumeriezaken als de ICI Paris en de Douglas mogen van mij stuk voor stuk afbranden. Soms loop ik door het centrum richting de Koopgoot. En dan hoop ik gewoon dat ze voor mijn ogen in vlammen opgaan. Dat de tuttige kassieres dan op hun hakjes paniekerig de zaak verlaten, struikelen over de deurmat en zo levend verbranden onder het instortende puin en allerlei brandbare uiterst ontvlambare chemicalien die ze zonet nog probeerden te verpatsen met een winstmarge van tenminste driehondervijfenzeventig procent.

Ik haalde diep adem.

Haar hand gleed in de mijne en liet iets achter. Ik keek ernaar. Een verfrommeld papiertje met een telefoonnummer. ‘Ze wilt dat je haar belt,’ zei ze. Ik was verbijsterd. ‘Wat? Wie? En jij dan?’ wilde ik vragen. Maar ze was al weg. De deur klikte weer dicht.
Ik ging een hokje in en scheet mijn principes eruit.

Lettertypes

2011-04-11T14:04:00.006+02:00

In één woord: bijzonder!
Ik wil de jury bedanken voor hun zeer gewaardeerde woorden.. :)

De winnaars;

Marlieke Bender
http://marliekebender.blogspot.com/

Derek Hogeweg
http://derekhogeweg.web-log.nl/

De "anarchist" in mij hebben jullie niet voor het laatst gezien.

Write Now!

2011-04-01T15:08:00.004+02:00

Hierbij mijn inzending voor de Grote Dag van morgen..
In twee delen, dat dan weer wel.

Deel 1 van 2.

De weg naar nergens.

‘Enkel en alleen maar de weg volgen. Dan kom je er vanzelf.’

De woorden van de verstrooide oude man speelden zich nogmaals in mijn hoofd af. Het was een wonder dat ik hem tegenkwam op deze verder compleet verlaten weg. Hij liep in de tegengestelde richting, een houten kar voor zich uit duwend. Daarop stonden enkele rieten mandjes met tokkelende kippen, een stoel, een schilderij en wat kleding. Naast de grijsaard liep een herdershond zonder lijn. Toen ik de man aansprak, ging het dier prompt naast zijn eigenaar zitten, en week niet meer van zijn zijde. Beheerst maar oplettend, volgde hij mijn iedere beweging tijdens het gesprek met zijn baasje. Eén verkeerde beweging en het beest had me in mijn kuiten gegrepen. Enigszins nerveus deed ik daarom maar een stapje opzij. Het beest gromde wat.
Na wat wegwijzingen gingen we weer ons eigen weg. De hond keek me niet meer na. Ook niet toen zijn baasje me nariep dat ik een dwaas was om die hel vrijwillig op te zoeken. ‘Deserteer toch man! Als je leven je lief is!’

Maar ik wuifde de woorden weg en vervolgde mijn pad. Als ik me om had gedraaid had ik de oude man zeer waarschijnlijk afkeurend met zijn hoofd zien schudden.

De gedachte om naar diens oude wijze woorden te luisteren kwam niet eens bij me op. Nog niet voor een seconde. Even plichtsgetrouw als de hond die naar me gromde, en verblind door beloftes van glorie, vervolgde ik hinkend mijn weg naar het front. De wond op mijn linkerbovenbeen brandde met iedere stap. Het was de ultieme hindernis. De wond voelde als een strakgespannen elastiek, dat met iedere meter kon barsten. Ik beet op mijn lip. Ik mocht nu niet opgeven. Niet nu ik zo dichtbij was. De schreeuwende stemmen en bijbehorende gezichten van talloze officieren gierden door mijn hoofd als met de snelheid van de talloze kanonsinslagen bij Ieper.

De angst…

Wild schudde ik de herinnering van me af als de laatste rilling na de meest vreselijke nachtmerrie!

‘Concentreer je!’

De zwarte rookwolk verderop gold als een baken. Als een vuurtoren liet ik het me leiden langs de klippen en door de branding van deze oorlog.
Belangrijk was dat ik reëel moest blijven denken. Die vreemde flitsen moest ik negeren. Mijn eenheid kon tenslotte toch niet zo ver weg meer zijn? Gedurende mijn lange weg hiernaartoe heb ik geprobeerd te berekenen hoelang ik buiten bewustzijn moest zijn geweest. Van dat lieftallige Franse stelletje was ik tenslotte ook niet veel wijzer geworden.
Uiteraard spraken ze vloeiend Frans, de taal waarin ze me van alles probeerden duidelijk te maken vanaf het moment dat ik ontwaakte in een houten schuur met een flinke baal stro onder mijn kont. Het was het zachtste bed dat ik in maanden had gehad. Zo dankbaar was ik, totdat ik besefte wat er gebeurd was. Ik vroeg en dwong ze later tot uitleg. Maar de taalbarrière bleek uiteindelijk onoplosbaar. Ongelukkig liet de zoveelste pijnscheut in mijn been me als een kreupele terugvallen in het stro op het moment dat ik Jean bij zijn keel gegrepen had. Ik werd gek door het gemis van mijn maten en het knagende plichtsgevoel.
Een gevoel dat hen volkomen vreemd was. Jean was hooguit 23. Een perfecte kandidaat voor het Franse leger, ongetwijfeld. Maar kennelijk hadden hij en zijn vriendin, Alison, niet de behoefte gehad om voor hun land te vechten. Ik hoefde geen psycholoog te zijn om op te kunnen merken dat ze ondergedoken zaten. Het lekkende dak en het verdere gebrek aan sanitaire voorzieningen vertelden genoeg. En door mij, een Duitser, de vijand, onderdak en verzorging te bieden hadden ze zich wellicht de driedubbele doodstraf op de hals gehaald.

Het was ook daarom dat ik er ’s nachts stilletjes tussenuit was geknepen. Het interne conflict, dat ik dagelijks voelde tussen mijn dankbaarheid en mijn totale minachting voor de lafheid van hun desertie, werd onhoudbaar. Ik probeerde te staan. Zij sliepen nog. De wind begroette mij genadeloos in de deuropening en doofde in zijn vaart het enige vuur. In de laatste seconden meende ik Alison haar blik te vangen maar een verder gevolg bleef uit. Het bleef stil in de schuur.

De houten deur sloot achter me terwijl ik hinkend de nachtelijke kou trotseerde.

Welkom in april.

2011-04-01T15:01:00.005+02:00

Welkom in de maand van De Liefde/De Dood en de overgang!

Schrijven, kreng!

(en morgen naar de WriteNow! voorrondes in de Rotterdamse Schouwburg..)

Zielig hoor

2011-03-24T21:10:00.006+01:00

Een zwakke grootmoeder met suiker. Met iets ergers kun je niet in de tram zitten. Je zwijgt, beaamt en knikt beleefd onderweg naar haar vaste controle in het ziekenhuis. Ze kan niet meer rijden, jij hebt uit je goedheid een vrije dag opgeofferd. Je voelt aldoor hoe je kaakspieren zich steeds meer gaan frustreren door het imiterende gelach en het beamende gebrabbel. Ondertussen gluur je met verbazing opnieuw naar het display, wanneer blijkt dat er nog maar slechts twee minuten voorbij zijn gegaan en de eindhalte nog lang niet in zicht is.

Een zucht wist zich op dat moment aan mij te ontsnappen. Mijn lichaam had het een kwartier lang volgehouden in deze overvolle tram. Maar nu moest het er toch echt van komen.

‘Is er iets jongen?’

Het stemmetje kroop zich vooruit met het geluid als van lange nagels die gleden over een lijkenkist.
‘Nee oma, er is niets. Het is gewoon zo... druk.’ En dat was het!

Volgepropt tot en met leek de tramwagon meer op een plaatsvervangende veewagen. Hutje-mutje stond men onvrijwillig en onprettig tegen elkaar aangedrukt.

Het was de spits.

Zielig probeerde men zich zonder houvast staande te houden bij iedere bocht.
En hoe ellendig mijn situatie ook wel niet mocht zijn, het ouwe ding had ons wel mooi twee zitplaatsen opgeleverd. Twee alleraardigste studentes stonden op met een glimlach toen ze mij mijn oma zagen begeleiden door de drukte. Haar rollator stond iets verderop uitermate onhandig geparkeerd.

Het ziekenhuis moest dichterbij komen. Want met iedere halte leek het bejaardenaantal toe te nemen. Oma had het ook gemerkt. Ze werd nerveus.
‘Hoelang nog jongen? Hoever nog? Zijn we er al?’

Hoewel ik haar vragen natuurlijk dolgraag wilde beantwoorden, werd dit mij ontnomen door de overheersende ongelukkige mensenmassa rondom. Iedere poging tot oriëntatie werd me afgenomen in deze vreselijke drukte.
Opeens werd er hard en onverwacht op de rem getrapt! Volk viel tegen elkaar aan als dominostenen. Enkele studentes gilden, een tas vloog door de lucht en helemaal achterin begon een baby te huilen.

Het gevloek van de burgers werd overstemt door de blaffende bloedhonden van de overheid.

‘CONTROLE! VERVOERSBEWIJS ALSTUBLIEFT’

Een zucht vulde het voertuig. Net wanneer ik dacht dat het niet erger kon.

De tram was gestopt. En een razzia van klungelig uitziende uniformen stroomde binnen. Pino en Smurfin stonden zo standvastig mogelijk buiten de deur. Geen zwartrijdend dier dat uit hun pseudo-autoritaire klauwen ontsnappen zou!

De menigte gaf niet mee terwijl TinkyWinky ondertussen trachtte om zich een weg te banen. Ik voelde dat hij verlangde naar een gummiknuppel, maar nam tenslotte genoegen met zijn scanner. De bevestigende piepjes kwamen langzaam dichterbij. Afgericht a la 2011 liet ik op mijn beurt mijn OV-chipkaart zien. Oma gaf op haar beurt geen kik en staarde boos voor zich uit. De man gebaarde ongeduldig met zijn apparaat.

‘Jullie zijn geen haar beter dan de NSB!’

De krakerige opmerking vulde de hele tram. Pino stak zijn snavel naar binnen. Verstijfd van verbazing durfde ik enkel mijn oogbollen te bewegen. De controleur zijn hand was halverwege in de lucht bleven hangen. Als met de volhardendheid van een wassen beeld waren zijn opgetrokken wenkbrauwen bevroren in de tijd.

‘Mevrouw?’ klonk het tenslotte bijna eerbiedig.
De scanner kwam weer dichterbij. Oma haalde onverwacht uit als een krokodil bij een waterpoel, en gaf de man een flinke tik op zijn hand! De pennenlikker deinsde achteruit en werd opgevangen door de rollator.

‘SS’ers!’ siste ze. ‘Schuinsmarcheerders!’

De rest van zijn roedel stond ondertussen alweer buiten.

‘Kom je nog Roel?’

Maar Roel was van slag en keek nog één keer om alvorens hij zich met zijn staart tussen zijn benen terugbegaf richting de vijandelijke linie.
Hij zag wat bleekjes toen hij langs enkele ramen flitste en vervolgens in zijn geheel uit het zicht verdween.

De volgende halte was het ziekenhuis. Het was als het Mekka van de 65 plussers. De reizigers haalden opgelucht adem. Frisse zuurstof verdreef met een windvlaag de urinelucht zoals een fikse vloedgolf dat eerder met Japanners deed.
En in deze verwijderende horde begaven wij ons naar het hospitaal terwijl de lege tram alweer om de hoek verdween. Oma glimlachte trots terwijl we de slagboom passeerden.

Waar ze precies aan dacht op dat moment wist ik niet.

Maar wanneer de arts ons even later begroette in de aankomsthal, hoopte ik al vurig op een vervolgafspraak.

Welkom in maart.

2011-03-09T23:11:00.005+01:00

Welkom in de maand van de lente, oorlog en Romeinse vruchtbaarheid.

Voelt u zich al vruchtbaar? Jeugdig? Klaar voor de daad?

Wanneer u zojuist die bloemetjes voor een te kort briesje weer eens heeft buitengezet (en uw man alweer ligt te roesten), wat is er dan fijner om mee in slaap te vallen dan met een goed verhaal?

Dus duw die echtgenoot opzij, pak die laptop en lees.

Bij voorkeur natuurlijk hier op halt-papier-bitte. Of leg ik het er nu wel heel erg dik bovenop?

Servisch straatmadeliefje

2011-01-07T20:19:00.000+01:00

‘Ik heb helemaal geen zin om naar je te luisteren.’
‘Oh nee, en waarom dan niet?’ siste ze.
‘Omdat je een hoer bent,’ antwoordde ik standvastig.

Met mijn armen over elkaar gevouwen lag ik naast haar op het bed. Het dunne matrasje en de scheuren in de muur tegenover mij verraadden de prijs die ik had betaald voor een nacht in dit miserabele motel. Ik was net wakker geworden met een vreselijke hoofdpijn en had allerminst behoefte aan pseudo behulpzaam vrouwelijk advies.
‘Daar had je gisteravond en vannacht anders helemaal geen problemen mee!’
Mopperend zat ze rechtop naast mij in bed. Haar gevouwen armen bedekten haar ontblootte borsten. Haar lichtblonde haren en maatje 36, overtuigden mij er nogmaals van dat dit geen slecht besteed geld was geweest. Helaas kon Trixie net zo goed zeuren als neuken.

‘Mens, je hebt je geld en een nacht een dak boven je hoofd gehad zonder lekkage. Wat zit je nou te zeiken?’

Ik draaide me grommend weer op mijn zij en trok de dekens strak om me heen. Ergens weerklonk er de zoveelste vallende druppel. De muren van dit motel schenen zo lek als de kringspier van mijn schoonmoeder. Astrid moest daar dan ook iedere dag en nacht naartoe, zodat ik de vrijheid kreeg om Trixie weer eens op te zoeken voor wat welverdiende warmte in deze koude winternacht.

Een flinke schop tegen mijn kont waardoor ik bijna het bed uit werd gelanceerd! Ik kon me nog net vastgrijpen aan de rand van mijn matras.
‘Ben je nou helemaal!’

‘Ik word per uur betaald!’ snauwde ze. ‘Slapen doe je maar in je eigen tijd.’
‘Dikke lul, je volgende klant komt pas rond een uur of drie. Tot die tijd blijf ik hier.’
Ik ging weer lekker onderuit liggen, plantte mijn hoofd opnieuw op het magere kussen en maakte er het beste van. Mijn centen zouden welbesteed zijn, daar zorgde ik wel voor. En tenslotte was het zaterdagmiddag. Geen enkele reden dus om vroeg op te staan. Met één oog zag ik aan de digitale cijfers van de wekker dat het pas 13.00 uur was.

‘Ik roep de bewaking hoor!’

‘En wat dan?’ mompelde ik suffig. ‘Ga je me aangeven? En één van je vaste klanten verliezen. Dan speel ik het spelletje wel mee hoor. De Nederlandse autoriteiten zijn dol op het papierwerk voor minderjarige, en bovendien illegale, oostblok-lichtekooitjes.’
Ze deed haar mond open om te antwoorden maar ik hoorde enkel de adem die zonder woorden weer werd uitgeblazen.

‘Alsjeblieft,’ vroeg ze nu poeslief met dat erotische Servische accent waar ik zoveel van hield. Haar hand op mijn zij draaide me rustig weer naar haar toe. In haar beide ooghoeken ontstonden beginnende tranen. Ik rolde met mijn ogen. Alsof haar plotselinge verandering van houding me nu sentimenteel moest maken...

‘Ik wil geen problemen.’

‘Die krijg je ook niet, als je me nog even laat slapen!’ gromde ik. ‘Weet je wel hoeveel energie het kost om ’s nachts het huis uit te sluipen, hierheen te rijden, je twee uur als het handvat van een drilboor te gebruiken en tenslotte de nacht te moeten doorbrengen op een matras met de dikte van twee op elkaar gelegde A4-tjes?’
‘Het was hooguit dertig minuten. Geen twee uur.’
‘Onzin!’
‘Komt door de vodka.’
Oh ja, de vodka. Daar stonden in het oosten hele badkuipen vol mee. En mijn slokdarm lustte er ook wel pap van. Mijn mond was als het afvoerputje. Smikkelend aan het heilige water alsof het uit de bron van het eeuwige leven kwam. Daarna sliep ik in als een blok. Wat ook mijn huidige en hevige hoofdpijn zou kunnen verklaren.

Trixie zei niets en zuchtte. Of moest ik haar Biljana noemen? Haar echte naam had ik toevallig gelezen in het illegale paspoort dat ze op haar nachtkastje had laten liggen toen ze vannacht moest plassen. Erg slim was ze niet. Maar dat hoefde ook niet in dit vak, dus ik klaagde niet.

‘Maar ik moet nog van alles doen! Douchen, aankleden, iets te eten vinden...’
‘Dat kun je allemaal prima alleen af, Trix. Je loon heb je net gehad, en de Mac zit om de hoek. Ik zie het probleem niet.’

Ik voelde hoe het bed lichtjes bewoog. Ze was opgestaan en liep nu, als ik het goed hoorde, licht snotterend door de kamer. Ik hoorde haar sleutels rinkelen en de deur in het slot vallen.
Het kon me niet deren. Ik was wel wat gewend. Al dan niet van Trixie, dan wel van mijn eigen vrouw. Ik draaide me maar weer eens om. Al dat gezeik met dat geslacht. Wat was dat toch? Geef mij m’n maandelijkse poen, een lekker wijf en een grote fles en ik ben tevreden. Ik ben de moeilijkste niet! Maar die wijven... Je kunt heel de avond liefkozend en knuffelig met ze bezig zijn, je ze je beste manieren laten zien (iets wat, moeilijker is dan het lijkt!) en vervolgens één miniscuul foutje maken waardoor de hele spanningsboog in elkaar flikkert. Weg erotiek! Weg kans op die wip waar je al weken op zat te hopen! Kutwijf, en ik kreeg de schuld!

En toen was er Trixie... Trixie had mij al vaker aangestaard dan goed voor haar was in die hoerige advertenties van d’r. Hoe ze het kon betalen om week na week in een gerespecteerd dagblad gedrukt te worden, God mocht het weten. Maar haar gebrekkige spelling maakte me bij het lezen al ruimschoots opgewonden! ‘Trixie, ben klaar voor. Nog niet lang in Nederland. Jij me bellen?’ las een gedeelte. En dan die vage foto... Het was te mooi om waar te zijn! Deze Servische slet was van mij. Klaar om eens door een echte man gedomineerd te worden! De leeuw van het Nederlands wapen!
Astrid kon het heen en weer krijgen met haar eeuwige slappe aftreksels van excuusjes die men eeuwen geleden al in het leven had geroepen. Deze leeuw was ontwaakt en op jacht! Woef!

‘Jij vieze hond!’

De woorden werden het bedroevende excuus voor een motelkamer ingesmeten als de vliegtuigen in het WTC. Ik was wakker, verdomme. En het was nog niets een 15.00 uur.

‘Jullie kennen elkaar?’
Stemmen om me heen. Ik herkende die van Trixie! Ze was dus terug. Eindelijk wat duidelijkheid in deze plotse ellende. Met één open oog speurde ik wat tegenzinnig om me heen. Er stonden twee figuren naast het bed. Die ene was dus Trixie...

‘Kennen elkaar?! Je maakt een grapje zeker! Deze man is getrouwd!’ schreeuwde de brulaap die me had gewekt.
Die hoge tonen. De onderliggende hoorbare irritatie. Dat gekrijs als een schorre ekster, het zou toch niet?

‘Dames, rustig rustig. We komen hier wel uit. Voor een fijn prijsje is er genoeg voor jullie alle-‘

Een flinke smak volgde tegen mijn rechterwang toen ik mezelf probeerde op te lichten, en ramde me weer terug in het kussen.
Nu wist ik het zeker; het was Astrid, verdomme!

‘Ik kan het uitleggen,’ hoorde ik mezelf zeggen.
‘Doe geen moeite,’ brulde Chewbacca. ‘Dan zal ik niet vragen wat je hier aan het doen bent.’
Hier moest ik even over nadenken.

‘Ik werk hier tegenover, Henk. In het Beaumont-bordeel.’

A-klasse! Ver boven mijn budget.

‘Wij delen dezelfde parkeerplaats. Delen soms zelfs klanten. Raad eens wiens auto ik daar non-chalant dubbel geparkeerd zag staan?’
‘Uh.’
‘Juist! De mijne. Walgelijke wezel! Je had op z’n minst het fatsoen kunnen hebben om je eigen auto te nemen!’

Voorzichtig als een Pavlovse hond probeerde ik mezelf weer los te maken van het beddengoed. Vreemd genoeg voelde ik mij toch kwetsbaar als een kleine jongen op bezoek bij die vreemde klassenassistent na schooltijd. Sterke drank was wat ik nodig had! Ik trok de dekens nog maar wat strakker naar mij toe. Voor mij stond namelijk een vrouw in behoorlijk imponerende kleding. Zwarte leren laarzen tot haar knieën, een wel heel kort rokje rond haar poes en een strak gevulde voorgevel die bijna uit zijn knoopjes barstte. De vrouw staarde me dreigend aan. Haar ogen gleden over mijn kwetsbare positie op het bed. Ik slikte. Ze keek me aan alsof ze met die naaldhakken iets wel heel pijnlijks van plan was. De vrouw was “in control”. Dat was nooit goed. En het ergste was nog; ze was de mijne. Getrouwd en al.

‘Astrid, uh, ik kan het uit-‘
‘Nu weet je het!’ blerde ze eroverheen. ‘Mijn moeder is al jaren dood. Maar dat weet jij niet meer met die vervloekte Korsakov. Jij bent getrouwd met de fles, Henk! Niet met mij.’

Ik voelde me als een aap, spelend met zijn onderlip.

‘Ik ben een hoer, Henk! Ik ben seksueel ontwaakt! Dit is de echte ik! Heb je hier nog iets op te zeggen?’
Woorden als imposant, furieus en pikant schoten door mijn hoofd. Maar woorden als deze waren niet bestemd voor apenhersens. En dus wist ik ook niet hoe ze uit te spreken.

Een tas gleed om haar schouder en met flinke passen schreed ze naar de deur.
‘Ik geniet van het leven, Henk!’ De deur viel dicht met een klap. Dat zou me nog wat worden tijdens het avondeten.

Graaiend viste ik mijn mannenslip van de voddige vloer. Het was kennelijk tijd om te gaan. Trixie had al die tijd niets meer gezegd en had de hele scene met gekruiste armen gadegeslagen. Ik haalde mijn schouders op en griste mijn zooitje bij elkaar.

Eenmaal bij de deur hield ze deze deur voor me open.

‘Volgend week wer, Hek?’

Dat was een belofte!

Wat nu? Humor op Halt-Papier-Bitte?

2011-01-07T17:11:00.000+01:00

Hoe schrijf je een verhaal waarin je geen greintje medelijden of verbintenis voelt met het hoofdpersonage?

Dat is niet zo moeilijk;
A. Het verhaal is gewoon slecht geschreven.
B. Het personage is een lul.

(Een combinatie van A en B laten voor het gemak maar even buiten beschouwing!)

Welkom in 2011!

2011-01-05T16:51:00.002+01:00

Welkom in het nieuwe jaar op mijn literair blog.

2011; een heel nieuw jaar met nieuwe kansen of het voorlaatste jaar van onze algehele vernietiging? Laten we er voor het gemak maar van uitgaan dat het glas halfvol is. Want dan valt er meer te lezen.

Momenteel ben ik (opnieuw) verdiept in de magische (en hilarische!) Schijfwereld van Terry Pratchett. Ik vind het uitermate inspirerende stof. En met zijn 37 delen ben ik daar voorlopig nog wel even zoet mee.

Vage verhalen lees ik graag, donkere verhalen schrijf ik graag. Halt-Papier-Bitte is hier dan ook al aardig mee gevuld. Binnenkort zal nu (eindelijk!) het derde en laatste deel van "De Engel des Doods" online komen te staan. Een zwaar en tragisch onderwerp als het concentratiekamp van Auschwitz-Birkenau verdient het om herzien, herzien en nogmaals herzien te worden.

Later deze week zal eerst een wat luchtiger verhaal het nieuwe jaar inluiden op mijn blog voordat ik verderga met de gruwelverhalen. Een beetje variatie in de Nederlandse keuken..

Nu heb ik trek in brood.

Bedankt voor het lezen en tot de volgende keer.

Robbert Meijntjes

Eenheid 731

2010-12-20T14:48:00.003+01:00

Bloed sijpelt door de naden van het plafond boven mij. De scheuren in het zwarte beton kleuren langzaam rood waarna zij al snel beginnen te overstromen. Het bloed verspreid zich en laat zich vallen als zware druppels die kapotvallen op de vloer van mijn cel. Het licht, afkomstig van de enige kaars in het vertrek, kleurt mijn cel in een vreemde rode gloed. Vol afschuw bekijk ik hoe vlak naast mijn voeten de druppels elkaar steeds sneller opvolgen en de vloer besmeuren. Een plas begint zich te vormen. Ik doe een stap achteruit en leun wanhopig tegen de vochtige muur achter mij. Boven mij moeten er gruwelijke scenario’s plaatsvinden waaraan ik niet wil denken. Het dikke beton dempt de nu bijna levenloze krijsen wanneer ik zeker weet dat ze er zijn.

Een uitweg is er niet. Het bloed komt naderbij mijn voeten. Weer kijk ik naar de koude stalen deur die mij hier gevangenhoud. Op gezichtshoogte zit er een horizontale opening waar ik mijn hoofd door zou kunnen steken als de tralies er niet voorzat. De gehele doorgang is verkleurd van de roest. Langs de muur schurend baan ik me een weg langs de rode plas waar ik doodsbenauwd voor ben. Met beide handen ruk ik dan nogmaals aan de tralies, maar deze geeft niet mee. Boos geef ik een schop tegen de deur. Een knal weergalmt door de lege gangen. Er staat zelfs geen bewaker naast mijn cel. Zo zeker zijn ze ervan dat ik niet zal ontsnappen.
Maar ik moet. Ik moet hier uitkomen! Achter mij spatten nieuwe druppels uiteen in de plas dat met iedere seconde meer op een meer begint te lijken.

Wanneer ik opnieuw voor me uitkijk door de tralies staar ik in het gezicht van de dood. Het beest dat ik enkel ken als Itagaki, zowel soldaat als dokter, ontbloot zijn tanden in een glimlach die die van de duivel moet evenaren. Automatisch duik ik achteruit, weg van de deur, en sta ik plotseling tot mijn enkels in het bloed. Het bloed van mijn beste maat, die ze eerder vandaag uit deze cel hadden meegenomen. De allerlaatste druppels kletteren op mijn hoofd, wanneer het besef zich een weg baant en doordringt tot mijn hersenen.
Ik braak. Mijn inhoud plonst in het meer rondom mijn enkels en besmeurd met enkele spetters mijn gezicht.
Wanneer ik opkijk staat Dr. Itagaki, samen met twee lijfwachten, in mijn cel aan de rand van de plas. Hij glimlacht nog steeds, terwijl zijn bewakers emotieloos voor zich uitstaren. Dan pas ontdek ik de fles in zijn hand. Die is halfleeg en word me grijnzend aangereikt. Hij is dronken. Even denk ik eraan om mijn arm uit te reiken. Maar ik ben doodsbenauwd.

De restanten morst Dr. Itagaki in de plas waarin ik sta. Hij gooit de halfvolle fles voor mijn voeten, waarna de inhoud zich vermengt met het bloed. Een al brandende aansteker verschijnt vanachter zijn rug die hij dreigend boven de plas laat hangen.
In de doorgang achter hem verschijnen nieuwe figuren, die geen moeite doen om verborgen te blijven. Mannen met mondkapjes, in witte jassen, die geduldig lijken af te wachten.

Dr. Itagaki, nog altijd dreigend met zijn brandende aansteker, schreeuwt tegen me in het Japans. ‘Shimasu! Suru! Shimasu suru!’
Van mijn training kan ik het laatste woord nog herinneren. Dr. Itagaki wilt dat ik kies. Om te branden, of om kapotgesneden te worden zoals mijn vriend. Eén van de mannen in de deuropening heeft zich ontdaan van zijn mondkapje en leunt tegen de muur. Hij geeuwt en kijkt op zijn horloge.

'Shimasu! Suru!' galmt het weer.
Maar ik kan niet kiezen. Hoe kan het ook?

‘Jihi,’ jammer ik waarvan ik weet dat het genade betekent. ‘Jihi!’

De mannen in het vertrek beginnen te lachen. Dr. Itagaki doet een stap opzij, en achter hem wordt op een mobiele operatietafel het restant van mijn beste maat naar binnen gereden. Ontdaan van al zijn menselijkheid wordt de hoop vlees naar binnengereden en met veel enthousiasme onthaald als een paradepaartje. De mannen feliciteren elkaar. Er is werkelijk niets van over.

Nog eenmaal wisselen Itagaki en ik hierna een blik, waarna de aansteker nodeloos in mijn plas wordt geworpen.

Welkom in december.

2010-12-07T14:54:00.000+01:00

Welkom in de nieuwe maand op mijn literair blog.

Blijven schrijven naast een full-time baan valt absoluut niet mee. Het eerdere tempo waarin ik verhalen kon schrijven is helaas flink teruggedraaid. Maar dat kan niet gezegd worden voor de passie die ik ervoor blijf bewaren.

December is een maand van kou; heerlijk. Groen heeft plaatsgemaakt voor wit.
Laat kou nu net een gegeven zijn in mijn aankomende verhalen.

Geniet van het lezen,

Robbert

De Engel des Doods / Engel des Doods deel 2

2010-11-26T00:14:00.004+01:00

Auschwitz, de definitie van lijden. De manier waarop hij wilde dat we stierven. Een langzame dood tussen immense verrotting, door douches die ons reinigde van het leven.

Weinig besefte ik tijdens mijn tijd in het kamp van de schaal van het lijden. De muren zonder ramen hadden mij succesvol afgestompt van de rest van de wereld. Het stukje wereld dat mij restte was klein, koud en vooral heel erg donker. In de flarden van aan elkaar klevende herinneringen die ik liever zou vergeten, zie ik nog wel de experimenten. De testen die werden gedaan op mij en mijn lotgenootjes. Vrienden wilde ik met hen niet maken. Want de week, of zelfs de dag erna, konden ze “weg” zijn. Het was pas later, veel later, nadat ik enkele experimenten zelf had gezien en meegemaakt, dat ik begreep dat woorden als “weg” of “verplaatst” eigenlijk dood betekenden. Slechts vijf van hen zouden het overleven.

Ik had dialogen met mezelf. Hele gesprekken. Over de meest uiteenlopende en diepgaande onderwerpen. Over het ontstaan van het universum, over het leven, de dood. Hoe meer ik mijn best moest doen om mijn eigen gesprekken te kunnen begrijpen, des te minder hoefde ik te voelen en te leven.
Al snel raakte ik hierdoor in een isolement en wilde ik met niemand meer praten. Van mijn eerdere naïviteit als elfjarige was geen sprake meer. Deze was met iedere test verder verscheurd en uiteengereten als een verganend karkas dat werd aangevreten door een roedel wilde honden. Ik wist mezelf ondertussen te redden door de doctoren hun wenselijke antwoorden te geven en door mezelf voor een langere tijd ziek te houden dan nodig was. Ik at en dronk nauwelijks waardoor ik op het randje van mijn leven bleef balanceren. De meest gruwelijke, vaak levensbedreigende, tests werden mij hierdoor grotendeels bespaard. Maar soms was zelfs mijn eigen instandgehouden conditie niet genoeg om de nieuwste artsen om de tuin te leiden... Zij waren nog vol met frisse ambitie om de geheimen van het menselijk lichaam, op welke manier dan ook, te ontrafelen. Dr. Mengele zelf was echter een van de weinige artsen die mij liever liet aansterken voor de volgende dag. Zo zorgden zijn gruwelijke experimenten voor betere resultaten dan wanneer mijn lichaam al zou bezwijken bij de eerste injectie.

Vreemd genoeg besefte ik mij toen al dat die extra tijd haast als een soort privilege geldde. Aan anderen uit mijn hok, in dezelfde toestand, werd niet die tijd gegeven. Ook werd ik grotendeels gespaard door de mannen van de Duitse SA-kampcommandanten, die zich te goed deden aan ons als jonge gevangen meisjes. Het leek er soms op alsof ik Dr. Mengele wist te fascineren. Enkele malen wist ik hem er door de spleetjes van mijn haast gesloten ogen erop te betrappen dat hij heel af en toe een vlugge blik op mij wierp wanneer hij mijn verblijf passeerde. Wonderbaarlijk genoeg wist ik zo de oorlog te overleven.
De bloedtesten die bij iedereen werden afgenomen, leken bij mij beter aan te slaan dan bij de anderen. Het bloed dat hij uit mijn zusjes polsslagader haalde en bij mij injecteerde zorgde voor iets betere resultaten dan bij de meeste andere tweelingen die hij eerder had behandeld. Dit intrigeerde hem. Dat had ik snel door. Want ondanks al zijn gekte en moordlustigheid was er ergens diep in hem nog de wetenschapper die resultaten wilde boeken.

En hoewel ik uiteindelijk, na twee jaar in die hel, op 27 januari 1945 mijn verblijf uit werd gedragen door een soldaat van het Rode Leger, had Ewa minder geluk.
Ewa en ik werden verbonden door de bloedband van tweelingzusters waar dr. Mengele regelmatig en graag mee speelde. Zijn eeuwige vriendelijke glimlach had in de tijd die ik doorbracht in Block 10 zijn sluwheid verloren. De naald die voor de ontelbaarste keer in onze beide armen werd ingebracht deed nog altijd een brandende pijn. Maar het was Ewa’s gezicht dat hierbij nog steeds traande, terwijl dat van mij met de tijd was veranderd in staal.
Bij mij werden alle emoties uitgebannen. Het was hoe mijn psyche de gruwelen van de experimenten in Auschwitz wist te overleven. Ik sloot mij ervan af als een sluis die een enorme vloedgolf wist te weerstaan.

Ewa kon dit niet. Zij schreeuwde, protesteerde en huilde wanneer er bij haar de zoveelste injectie werd ingebracht. Zoveel handen en armen schoten er dan langs me heen... Ze grepen en klemden zich aan mijn zusje vast als de klauwen van een troep gieren. Naast haar lag ik dan stil, zwijgend en als bevroren op de koude tafel terwijl ik mijn lot accepteerde en mijn gemartelde zus bekeek.
Wanneer ik dagen had waarop ik te zwak was om vervoerd te worden vanuit mijn hok, hoorde ik haar gillen vanaf de twee verdiepingen lager. Josef ging dan gewoon door zonder mij. Haar gekrijs brak door muren en deuren en wist mij altijd te bereiken. En hoewel ik te fragiel was voor iedere vorm van beweging, was ik toch altijd bij haar. Ik zag haar dan voor me in de meest heldere details. De heldere lamp boven haar, de witte handschoenen die haar ongetwijfeld stevig in bedwang hielden, en tenslotte het witte mondkapje en de licht samengeknepen ogen van Dr. Mengele die langzaam dichterbij kwamen. In dit blok werd er veel gegild. Maar die van Ewa herkende ik uit de vele duizenden. Het was een hel.

Op een van mijn slechtste dagen werd ik wakker uit een onrustige slaap met een hevige koorts. Ewa was erin geslaagd om me met haar geschreeuw te wekken. Ik had haar al dagen niet meer gezien en ik begon me nog ernstiger zorgen te maken dan anders.
Wat het nog erger maakte, was het feit dat ik me geheel niet kon bewegen. De koorts en de aanhoudende uitputting hadden mij zo verzwakt dat ik weer buiten bewustzijn viel wanneer ik toch probeerde te staan. Toen ik opnieuw wakker werd, was Ewa stil en hoorde ik haar een lange tijd niet meer.

Het was in de laatste dagen voor het nieuwjaar van 1944 dat ik mijn enige zus al twee weken niet meer had gezien. Ik had er slapeloze nachten van. Tot het einde van de oorlog hield ik mezelf voor dat ze haar hadden verplaatst naar een andere kamer. Dat de doctoren en zusters met haar iets bijzonders hadden bereikt en haar daarom in leven zouden laten. Redenen om de kleine vlam in mijn hart te laten branden.
Ik negeerde de verhalen van mijn lot- en hokgenoten zo goed mogelijk. Ze spraken tegen me wanneer ik opnieuw probeerde te slapen. Ewa was volgens hen gestorven aan de gevolgen van de vele bloedinfecties waaronder ze moest lijden. Een combinatie van een uitzonderlijke mate aan gangreen en een hoge koorts zouden haar fataal geworden zijn. Ze was gestorven op de tafel, werd mij verteld. Haar lichaam zou in zoverre mate zijn geïnfecteerd en afgestorven, dat zij haar zonder slaapmiddel in de ovens hebben gegooid. Als een nutteloos onbruikbaar ding.
Op die ene dag, brak tenslotte mijn stalen gezicht en verdronk ik in mijn emoties van verdriet. Ik geloofde hen. En ik voelde dat het waar was. Ik zou haar niet meer terugzien. Ik sloeg met mijn hoofd tegen de muur en schreeuwde tot ik schor was. Achter mij ging een deur open. Met een scherpe naald in mijn nek werd ik gekalmeerd en weggedragen.

Welkom in november.

2010-11-06T20:27:00.002+01:00

Welkom in de nieuwe maand op mijn literair blog.

De afgelopen maand was voor mij een drukke periode, waarin ik een nieuw hoofdstuk in mijn leven ben binnengestapt. Namelijk; mijn eerste echte baan!
Waar ik werk houd ik nog even voor mezelf :) Maar, needless to say, is het allemaal even behoorlijk druk, nieuw en spannend.

Het schrijven is er nog steeds. En dat zal het ook altijd blijven! Het is nu even een kwestie van mijn weg vinden in dit nieuwe hoofdstuk.

Op de achtergrond is de spreekwoordelijke pen druk bezig met o.a. het vervolg op deel 1 van "De Engel des Doods".

Tot binnenkort en bedankt voor het lezen!

Robbert

De witte engel / Engel des Doods deel 1

2010-10-22T21:50:00.003+02:00

Het was nog vroeg in die koude ochtend van oktober 1943, wanneer het gestamp van legerkisten steeds naderbij kwam. Ik lichtte mijn hoofd op van het dunne geïmproviseerde kussen en spitste mijn oren in het duister. Het dunne dekentje waaronder ik en mijn moeder al dagen moesten slapen had mij de gehele nacht wakker gehouden. Ik was daarom een van de eersten die voelde dat er iets vreselijks mis moest gaan. Ik schoot overeind, bleef rechtop zitten en luisterde naar het naderende gedonder. Ik voelde mijn hart kloppen in mijn borst terwijl mijn hand in het donker naar mijn nog slapende moeder zocht. Maar voordat ik haar in paniek kon wekken, was het al te laat. De zware houten deur van de barak werd van het slot gehaald en met een harde knal opengesmeten. Er werd luid geschreeuwd! Iedereen in de opslagplaats werd plotseling en in totale verwarring ruw gewekt.

De soldaten stormden onze barakken binnen terwijl hun kisten luid bonsden op de houten vloer terwijl ze heen en weer renden. Alle vrouwen gilden in paniek. Als kippen werden de kinderen een voor een bij hun moeders vandaan geplukt. Tegenover mij zag ik hoe mijn vriendinnetjes Anna en Elisabeth Graus gillend onder de beide armen van een soldaat werden weggedragen, waarna weldra mijn zus Ewa hetzelfde lot volgde. Ze schreeuwde om hulp.

‘Mama!’ gilde ik.

Een grote soldatenhand in een zwart lederen handschoen greep mij bij mijn nek en tilde me in een ruk uit de greep van mijn moeder. Ze huilde en strekte haar armen naar me uit terwijl ik steeds verder van haar verwijderd werd. Ik begreep er helemaal niets van en gilde totdat mij de mond werd gesnoerd. Het zwarte leer dat mijn mond en neus omklemde had een kenmerkende geur die me altijd bij zou blijven en me jaren later ontelbare malen zou achtervolgen in de meest benauwende nachtmerries.

Een voor een werden alle kinderen schreeuwend en huilend naar buiten gebracht waar zij werden opgewacht en omringd door een bataljon gewapende SS’ers. Ewa had me opgezocht. En samen stonden we hand in hand, in enkel ons ondergoed, met onze blote voeten in de koudste sneeuw die ik ooit had gevoeld. De soldaten creëerden orde, en zetten ons in een rij tegen de muur van een bijgebouw. Achter ons werd de houten poort van onze barak weer gesloten, waardoor het geschreeuw van onze moeders verstomde naar een ruis op de achtergrond.

Uit de vroege ochtendschemering stapte een officier naar voren. Hij was herkenbaar aan zijn kenmerkende pet en lange zwarte leren jas. Hij wreef in zijn handen en blies erin om ze warm te krijgen, ook al had hij handschoenen aan. Hij leek het kouder te hebben dan ieder ander. Hij rilde. En op zijn gezicht was de desinteresse en onvrede af te lezen van een zoveelste klus. Hij deed geen moeite om langs onze rij te lopen en ons te inspecteren. Klagend stond hij in de sneeuw. Uiteindelijk, nog steeds in zijn handen wrijvend, deed hij een stap naar voren.

‘Alle tweelingen een stap vooruit,’ vroeg een stem verveeld van routine en kou.

Ewa en ik klemden ons angstig en rillend aan elkaar vast terwijl we deden wat ons gevraagd werd. De officier stond vlak voor ons. Zijn bleke gezicht oogde sluw onder de autoriteit die zijn pet uitstraalde.
Vanuit mijn ooghoeken zag ik velen anderen die hetzelfde deden. Degenen die geen tweeling waren, zoals Lea en Sara, bleven staan.

Weinig besefte ik me toen van het feit dat er overal in Auschwitz op dat moment hetzelfde gebeurde.

‘Jullie,’ sprak de officier terwijl hij met een wijzende vinger naar mij en mijn zusje wees, ‘en de rest van de tweelingen gaan met mij mee.’
Niemand durfde te protesteren. En iedereen was bevroren. Mijn zus en ik keken elkaar angstig aan. Onder de tweelingen ontstond een haast voelbaar gevoel onrust en vrees. Enkele soldaten leken het ook te voelen. Want hoe voorzichtig zij ook waren, een paar van hen wist ik te betrappen op hun handen die zich steviger om hun geweren klemden.
‘De rest van jullie,’ ging de officier verder. ‘Gaan met hem mee.’
Alle kinderlijke hoofdjes volgden de wijzende vinger naar een schichtig figuur aan de rand van de omcirkeling die moeizaam een stapje naar voren deed. Ik probeerde hem aan te kijken, maar op het moment dat hij me betrapte wendde hij zijn blik van me af. In zijn ogen waren twijfel en een tweestrijd af te lezen. Ik snapte het niet, en keek weer voor me uit.

‘Vooruit!’ schreeuwde het opeens.
Vluchtig werden de tweelingen bij elkaar gedreven en voerden we achter de officier aan, terwijl mijn andere vriendinnetjes de andere kant opgingen. Voor een seconde maakte ik nog oogcontact met Danka. Ze was iets ouder dan ik, en doodsbang. Haar blik maakte me nog meer bevreesd dan ik al was en ik kneep hard in de hand van Ewa. Daarna heb ik Danka en de anderen nooit meer teruggezien.

Voor een lange tijd liepen we door het kamp. Terwijl de sneeuw en wind versterkten, vielen enkele van mijn vriendinnetjes bewegingloos in de sneeuw. Eerst snapte ik het niet. Totdat plotseling hun zusjes gilden. Want dit geluid was anders dan iedere andere gil of schreeuw die ik ooit eerder had gehoord.
‘Blijf bij me, Ewa. Alsjeblieft!’ piepte ik. Ze klemde haar ijskoude lichaam aan me vast.
Achter ons werden de gillende meisjes door de soldaten meegesleurd van de roerloze restanten die langzaam werden begraven onder de vallende sneeuw.

We stopten bij een huis met een kale boom ervoor. De stoep was wit en vrijwel geheel bedekt onder de sneeuwvlokken. En er liep een bescheiden trap van enkele treden naar de voordeur die van staal gemaakt leek te zijn. Ernaast hing een bordje waarop “Block 10” stond geschreven.
Het huis had meerdere ramen, maar achter slechts een ervan brandde licht, waarachter voor een kort moment een figuur leek te verschijnen.
Enkele momenten later ging de voordeur open en stapte er een man naar buiten. Ook deze droeg een lange zwarte leren jas. Maar zijn gezicht was vrijwel onherkenbaar door de aanhoudende schemering. In ieder geval droeg hij geen pet, waardoor hij in mijn ogen al een stuk beter was dan die gemene officier. De man liep zwijgend langs ons heen en praatte kort met de officier.
Allemaal werden we vervolgens meegenomen naar de muur van het huis en ertegen opgesteld in een lange rij. Achter mijn hoofd en dat van Ewa liep een lange horizontale witte lijn over de hele lengte van de muur. Onbegrijpend keken we elkaar aan, terwijl we klappertandden van de kou.
De tot nu toe zwijgende man liep langs ons heen en glimlachte vriendelijk. ‘Rustig maar,’ zei hij. ‘Het is zo allemaal voorbij.’

Hij gebaarde ons en enkele andere kinderen om met hem mee te gaan. Dat deden we. Hij was alleen en bij hem waren er geen soldaten.

De andere kinderen bleven staan. De lijn op de muur stond ver boven hun hoofden. Ze keken ons angstig na terwijl we met de man meegingen en een voor een door de voordeur het warme huis betraden. Ewa rende hier voor me uit. Maar ik twijfelde. Ik ging als laatste het huis binnen en zag hoe de overige kinderen langzaam weer in de deemstering verdwenen.
‘Kom je ook?’ vroeg de man die voor mij de deur openhield. Hij glimlachte weer net zo vriendelijk. ‘Binnen is het lekker warm.’

De deur sloot zich zachtjes achter mij.

Binnen was het inderdaad lekker warm zoals de man al zei. En er waren geen soldaten. Het rook er enigszins steriel, maar stukken beter dan de muffe lucht uit onze barakken. Enkele vrouwen stonden klaar en gaven ons warme dekens en mokken gevuld met hete thee. Ze zagen eruit als zusters.
We werden meegenomen naar een andere ruimte binnen het huis, en we namen allemaal plaats aan een grote houten tafel. Ook de zwijgende meneer kwam erbij zitten. Hij hing zijn lange leren jas op, en eronder verscheen een witte doktersjas! Net zoals die van de zusters.

Hij glimlachte hartelijk en gooide nog wat hout op de open haard. Het vuur smeulde en een nieuwe vlaag van warmte vulde de kamer. Ik genoot van het hele moment en voor even waren de zorgen van hiervoor vergeten.
Hij stelde zich aan een ieder van ons voor. En allemaal kregen we een snoepje. Wanneer hij voor mij en Ewa stond, en ik in zijn ogen keek, voelde ik mij onrustig worden. Er was iets... Maar ik wist logischerwijs niet wat het was. Ik kon het niet plaatsen. Maar op dat korte moment voelde ik mij zeer ongemakkelijk.
De heer leek dit ook te merken, en haalde vluchtig een handvol snoepjes uit zijn zak. Dit werkte. Alle andere kinderen zagen het, en we sprongen als vlooien op van onze stoelen om ons te vergrijpen aan de zoetigheid.

Terwijl ik genoot van de allerzoetste karamel die ik ooit had geproefd, daalde de man tot op zijn knieën en wreef ietwat vreemd over mijn bol en wang. Hij staarde met zijn mond half open terwijl de achterkant van zijn hand voorzichtig over mijn gezicht gleed. Zijn handen waren warm.
‘Ik ben dr. Mengele,’ zei hij tenslotte terwijl hij me een hand gaf. ‘Maar jij mag me Josef noemen. En hoe heet jij? Is dit je zusje?’

Met een volle mond staarde ik vol bewondering naar deze lieve man. Met zijn snoepjes en zijn witte jas was hij op dat moment voor mij een witte engel.

De weg naar nergens.

2010-10-19T19:20:00.003+02:00

‘Enkel en alleen maar de weg volgen. Dan kom je er vanzelf.’

De woorden van de verstrooide oude man speelden zich nogmaals in mijn hoofd af. Het was een wonder dat ik hem tegenkwam op deze verder compleet verlaten weg. Hij liep in de tegengestelde richting, een houten kar voor zich uit duwend. Daarop stonden enkele rieten mandjes met tokkelende kippen, een stoel, een schilderij en wat kleding. Naast de grijsaard liep een herdershond zonder lijn. Toen ik de man aansprak, ging de hond prompt naast zijn eigenaar zitten, en week niet van zijn zijde. Beheerst maar oplettend, volgde hij mijn iedere beweging tijdens het gesprek met zijn baasje. Eén verkeerde beweging en het beest had me in mijn kuiten gegrepen.
Maar zover kwam het gelukkig niet. Na wat wegwijzingen gingen we weer ons eigen weg. De hond keek me niet meer na. Ook niet toen zijn baasje me nariep dat ik een dwaas was om die hel vrijwillig op te zoeken. ‘Deserteer toch man! Als je leven je lief is!’

Maar ik wuifde de woorden weg en vervolgde mijn pad. Als ik me om had gedraaid had ik de oude man zeer waarschijnlijk afkeurend met zijn hoofd zien schudden.

De gedachte om naar diens oude wijze woorden te luisteren kwam niet eens bij me op. Nog niet voor een seconde. Plichtsgetrouw en verblind door beloftes van glorie vervolgde ik hinkend mijn weg naar het front.
Mijn eenheid kon tenslotte toch niet al zo ver weg zijn? Tijdens mijn lange weg heb ik geprobeerd te berekenen hoelang ik buiten bewustzijn moest zijn geweest. Van dat lieftallige Franse stelletje werd ik tenslotte ook niet veel wijzer. Uiteraard spraken ze vloeiend Frans, de taal waarin ze me van alles probeerden duidelijk te maken vanaf het moment dat ik wakker werd in een houten schuur met een flinke baal stro onder mijn kont. Het was het zachtste bed dat ik in maanden had gehad. En alleen daar was ik ze al dankbaar voor. Maar de taalbarriere leek uiteindelijk onoplosbaar. Met het gebrekkige Engels dat we, goddank, alledrie spraken, wezen ze me goede weg. Maar, verzekerden ze me met allerlei gebaren, ik mocht pas vertrekken wanneer ik volledig genezen was. Ik protesteerde en vloekte in het Duits wanneer ze me weer achterover duwden in het stro, en mijn mond volpropte met iets wat proefte als bedorven melk.

Het waren goede mensen, maar van een diensplicht hadden ze duidelijk nog nooit gehoord. Jean, de man, was hooguit 23. Een perfecte kandidaat voor het Franse leger, ongetwijfeld. Maar kennelijk hadden hij en zijn vriendin, Alison, niet de behoefte gehad om voor hun land te vechten. Ik hoefde geen psycholoog te zijn om op te kunnen merken dat ze ondergedoken zaten. En door mij, een Duitser, de vijand, onderdak en verzorging te bieden hadden ze zich wellicht de driedubbele doodstraf op de hals gehaald.
Het was ook daarom dat ik er ’s nachts stilletjes en stiekem tussenuit was geknepen. Hoe langer ik bleef, des te meer kans hadden zij om gesnapt te worden met een soldaat van de vijand. Ze hadden mijn leven gered, nadat ik voor dood was achtergelaten. In mijn gedachten bad ik tot God, en verklaarde hen tot Heiligen. ‘Vielen danke,’ mompelde ik terwijl ik zachtjes de houten deur achter me sloot en de nachtelijke kou trotseerde.

Het kon hooguit drie dagen geleden zijn dat ze me gevonden hadden. En het feit dat ik nu op dit moment geen zware kanonschoten in de verte hoorde, bracht me nieuwe hoop. Het verzamelpunt aan de oostzijde van de Reims kon niet ver meer zijn. De kapitein zal trots en verheugd zijn me weer te zien. Het is niet iedere dag dat je een dode ziet! En als ik heel dapper vecht ontvang ik misschien nog wel een eremedaille van kolonel-generaal von Einem zelf! Dat zou wat zijn om over naar huis te schrijven.

Zo snel als ik kon haastte ik me naar het front. Met mijn geweer in mijn rechterhand rende ik naar de gevechtslijn, terwijl ik met mijn linkerhand de stahlhelm op mijn hoofd probeerde te laten zitten. Het kinriempje was vrijwel geheel verschroeid door de vorige vijandelijke aanval die ik mij niet meer kon herinneren.
Het was een troosteloze omgeving waardoor ik mij heen moest werken. Overal waar ik keek was er stof en as. Hele gebieden waren zwart door uitgeputte branden en eindeloze bombardementen. Enkele groene bomen en stukjes overgebleven gras waren zeldzaam. En hoewel de zon op enkele momenten vurig door de wolken scheen, wist deze mij geen enkele troost te bieden. Wanneer een geur van brandende aarde en een horizon van een ware hel zich voor je uitstrekt met iedere stap die je neemt, is er niets meer dat je troost kan geven. Dode paarden en restanten van strijdkameraden, vriend en vijand, lagen verspreid langs de weg die ik met moeite bleef gehoorzamen.

Enkele uren later daalde ik een heuvel af. Het water van de Reims klotste beneden mij op de oever. Een allerkleinst vonkje van hoop wist zich in mij te ontsteken. En na iets gedronken te hebben uit de rivier, wat tegen al mijn verstand indruiste, vervolgde ik mijn weg langs de rivier. Zelfs een grote kans op een inwendige infectie als gevolg van vervuild water kon mij er niet van weerhouden om mijn plicht te vervullen.
En de intense zwarte rook aan de hemel die ik al veel eerder in de verte had waargenomen, kwam nu met iedere stap dichterbij. Met volle moed beklom ik de laatste etappe van dit heuvelachtige Franse landschap. Ik klauterde en ploeterde door de zuigende modder die mijn lichaam liet uitglijden en mijn voeten deed verdrinken. Met mijn vuile handen veegde ik mijn zwetende voorhoofd af, waardoor ik uiteindelijk geheel onherkenbaar onder de modder zat.

Hijgend stond ik dan tenslotte bovenop die laatste heuvel. De bron van alle heftige zwarte rookwolken die de hemel besmetten waren nu duidelijk zichtbaar. Zij kwamen als een schok.

Heftig en vol treurnis liet ik mezelf op mijn knieën vallen. Het geweer dat ik al die zware kilometers met mij had meegezeuld viel genadeloos in de modder. De tranen op mijn gezicht namen de viezigheid op mijn gezicht met zich mee en lieten hun sporen achter.
Voor mij vertoonde zich mijn grootste nachtmerrie. Een waarvan ik nooit had gedacht de uitkomst te zien. De slag bij de Reims was allang voorbij en allang verloren. De oostzijde was vervuild met nabrandende vuren, restanten metaal en hout van gevechtsmachinerie en met hopen van omgekomen strijdkameraden waarvan hun opengesperde ogen mij eindelijk van de waarheid van de oorlog wisten te doordringen.
Op mijn knieën in de bagger, liet ik mijn hoofd in mijn handen rusten terwijl ik huilde, griende en treurde over deze onmogelijke uitkomst.

Ongemerkt wist ondertussen een tweetal mannen mij te benaderen, waarvan de dichtsbijzijndste zijn warme hand op mijn linkerschouder liet rusten.
Wanneer ik opkeek zag ik tussen mijn tranen door een man die iets ouder was dan ik. Een vuil gezicht met een bescheiden snor en een blik vervuld van oorlog reikten mij zijn hand aan, terwijl zijn kameraad behoedzaam op de achtergrond zijn geweer op me richtte. Er kleefde nog bloed aan zijn bajonet. Het was opgedroogd en grotendeels zwart van het stof en aarde.
Verward pakte ik de hand aan terwijl de man me overeind trok. Hij sprak tegen me want ik zag zijn mond bewegen. Maar het geluid was er niet bij. Zijn hand wees daarginds, en ik volgde. Duizenden van mijn kameraden zag ik de verte marcheren. Zij verwijderden zich van het slagveld, en werden voorafgegaan door een versleten en gescheurde Franse vlag die treurig wapperde in een zwakke wind. Net als hen, was ook ik nu, een krijgsgevangene.

Tijdens mijn laatste mars merkte ik plotseling dat de Fransman nog altijd tegen me sprak. Mijn gehoor kwam plotseling weer terug, terwijl de soldaat in mijn zij porde om mij zijn waterfles aan te reiken. In die laatste uren sprak hij zonder oponthoud en heb ik hem geen een keer tegengesproken. Het was alsof hij zijn hele levensverhaal aan mij kwijt wilde. En ik hoefde alleen maar te zwijgen. Zijn kameraad liep nog altijd even behoedzaam, met zijn geweer in de aanslag, achter ons. Hij sprak geen woord en leek uiterst alert. Voor het eerst in de hele oorlog was ik nu bang voor de vijand. Bang om in mijn rug geschoten te worden en er niets aan te kunnen doen.
Daarom richtte ik al mijn aandacht maar op de krompratende Fransman aan mijn zijde. Zijn tranen verschenen en verdwenen zo vlug als dat zijn woorden uit zijn mond kwamen. Soms dacht ik dat ik het me verbeeldde. Maar de sporen op zijn gezicht waren net zo echt als op het mijne.
Haastig praatte hij tot onze allerlaatste stap. Mijn Duitse kameraden begroetten mij op het eindpunt, maar de Fransman weigerde van mijn zijde te wijken. Temidden van de restanten van mijn hervonden peloton greep hij zich plotseling aan me vast terwijl hij zich op zijn knieën liet vallen. Zijn armen en handen gleden over mijn rug naar beneden. Krampachtig drukte hij zijn gezicht tenslotte tegen mijn bovenbeen. Hij jankte en weende als een kleine jongen, wiens zielsknijpende schreeuw ons allemaal door merg en been ging. Veel van mijn collega’s draaiden zich nieuwsgierig naar mij om, maar maakten zich daarna één voor één schaars. Wij wisten allemaal niet hoe we om moesten gaan met het onbeschrijfbare leed. En ik? Ik stond daar maar. Tot het einde en totdat de Fransman uiteindelijk van mij werd weggedragen.

De oorlog was voor ons voorbij. Maar weinig besefte ik destijds nog maar, van de krankzinnigheid die nog zou volgen.

Eva, shampoo en whisky.

2010-09-24T12:09:00.004+02:00

Een zeepbel. Het is toch iets magisch? Hoe het licht weet te vangen, het laat schitteren en het weet te weerkaatsen. Alsof het het vangt, bewonderd en weer vrijlaat. En allemaal ooglijk zonder moeite. Met enkel gratie als haar wapen. Gewichtloos vloog het langs me heen. Zonder vleugels of motor steeg het op en dwarrelde rond. Zonder machinerie of andere technologie. Het was een wonder van puur natuur.
Maar alleen in bad op dit vroege uur werd ik niet gefascineerd door de bel haar speling met het licht, maar meer door haar genadeloze gevangenneming van die allerkleinste waterdruppel binnenin die niemand anders zou zijn opgevallen. De doorzichtigheid van de bel was als een perfecte glazen gevangenis. Gewichtloos, ademloos, perfect in symmetrie. Het bleef in een perfecte staat van balans terwijl de minuscule gevangen genomen waterdruppel heen en weer klungelde binnenin de schil van de bel.

In de laatste levensseconden van de bel, was ik de enigste getuige die zag hoe deze langzaamaan steeds hoger en hoger opsteeg en tenslotte kapotspatte tegen het verwaarloosde wit geverfde beton van het plafond van mijn badkamer.
De waterdruppel was bevrijd en viel met een onmeetbare kracht terug naar de aarde. Het spatte uiteen in de met tranen gevulde badkuip.

Een zucht ontsnapte mij terwijl ik de volgende haal uit mijn sigaret nam. Rook uit mijn longen verspreidde zich en bleef voor een kort moment hangen boven het stomende water waarin mijn naakte lijf zich bevond.
Ik wreef met mijn natte linkerhand uitgebreid over mijn al dagen ongeschoren gezicht. Het ontspande me enigszins. De fles Schotse whisky des te meer wanneer ik deze met dezelfde hand wist te grijpen uit het rekje met de shampoo’s en andere welvaartsproducten. “Clan Campbell” las het etiket. Twaalf en een half jaar oud zou het moeten zijn. Ik haalde mijn schouders op. Wanneer ik de mond van de fles kennis liet maken met de mijne, herinnerde ik me bij de eerste smaken op mijn tong dat ik het in een vaag verleden niet te zuipen vond. Het was bitter, het was smerig. Maar nogmaals haalde ik mijn schouders op. Na de zoveelste slok begon het al te smaken naar bedorven hoestdrank. Het was een stap in de goede richting.
Ik doofde de restanten van mijn sigaret in het plasje water dat zich had gevormd in het zeeploze zeepbakje. Inplaats daarvan had ik badschuim gebruikt. Net zo effectief.

Zij was altijd dol geweest op zulke onnodige Westerse consumentenchemicaliën. Hoevaak ik haar wel niet had proberen uit te leggen dat dozijnen testformules, die uiteindelijk dit product als resultaat hadden voortgebracht, de Oostzee hadden vervuild tot diens huidige staat kon ik me niet meer herinneren. Ik herinnerde me nog wel met een zeldzame helderheid haar uitdagende glimlach wanneer zij zich met één beweging naakt uit het soppende bad voorover boog en mij erin trok met kleren en al. Haar gelach van plezier weergalmde eindeloos in onze badkamer.

Maar die herinnering voelde al langer geleden dan het werkelijk was. Eva was er al lang niet meer. Ik weet niet waarom ze moest sterven. Ik weet het werkelijk niet. Nog steeds niet. Dagen en weken heb ik mijn leven opzij gezet en talloze uren besteed aan het mij voor de geest halen van een mogelijke logische verklaring. Maar zelfs na al mijn onmenselijke inspanningen was deze er nog steeds niet.

De enigste conclusie die zich voor mezelf presenteerde was dat Eva niet meer terug zou komen. Dat was het enige antwoord dat ik kreeg op al mijn talloze vragen. Het leven was kennelijk net zo breekbaar als het doorschijnende schild van die zeepbel. Er hoefde maar iets scherps in te prikken en het was voorbij. Het beschermende schild zou breken en uiteenvallen. En de innerlijke lucht en levenslust zou ontsnappen en verdampen totdat er uiteindelijk niets meer overbleef dan slechts een levenloos omhulsel. Zo hield ik Eva in mijn handen, tijdens het allerlaatste moment. Levenloos en leeg.

Mijn geliefde had zichzelf verdronken in de badkuip. Na een lange nachtdienst in het ziekenhuis was ze erin in slaap gevallen. Ze werd niet meer wakker. Nooit meer. Ook niet nadat ik ontelbare keren haar naam had geroepen, haar in het gezicht had geslagen en miljoenen schreeuwende tranen had gehuild. Mijn geliefde Eva zou niet meer terugkomen. Haar zachte donkerblonde haren zouden nooit meer soepel door mijn vingers glijden. Nooit zouden we meer ruzie maken. En nooit meer zouden we samen op zondag schandalig lang uitslapen waardoor we al in geen tijden meer onze familiebanden hadden onderhouden.

Mijn tweede sigaret smaakte smerig. Wanneer ik het peukje nader bekeek was diens filter geheel doorweekt door de smerige bittere whiskey en mijn zouten tranen. Ik doofde het restant in het nu smerig bruine water van het zeepbakje en dronk de laatste slokken van de drank in mijn hand. De wijsheid van diens twaalf en een half jaar had mijn geest verhelderd en mijn vastberadenheid versterkt voor het idee dat mijn gedachten al was binnengesprongen toen ik uren geleden voor het eerst mijn voeten in het hete water zette. Eva’s föhn was gaandeweg de uren passeerden steeds meer gaan schitteren. Ik werd erdoor bezeten als een ekster door een verloren fonkelende verloren zilveren ring in het lage gras. Haar snoer bezette nog altijd het stopcontact, wat voor mij het gemak verdubbelde. Ik hoefde enkel nog het knopje in te drukken en ik was verlost. Kinderloos, liefdeloos en levensloos. Wie zou mij missen?

Ik was nu zo helder en op dreef. Niet meer te stoppen. Ik nam haastig mijn laatste peukje alsof ik de laatste trein moest halen. Ik was zo ongeduldig en nerveus als een kind op de vooravond voor Kerst. Deze Schotse godendrank had me het zelfvertrouwen gegeven van een ware highlander in zijn beste jaren. Diens allerlaatste druppels dropen op mijn lippen en ik liet de fles vervolgens nonchalant dobberen voor wat het was.
In één ruk kwam ik overeind, greep de haardroger, zette het knopje om en liet het en mezelf weer vallen. Terug in het water.

Eva, ik kom eraan.

Feest of toch niet?

2010-09-24T11:51:00.005+02:00

24 september. De dag van mijn verjaardag. Feest of toch niet?

In ieder geval niet voor die arme drommel die zijn levensliefde verloren is (zie; "Eva, shampoo en whisky.")

Productief.

2010-09-16T16:56:00.002+02:00

Het einde van een drukke maar productieve week komt nu eindelijk in zicht.

Een week waarin ik wederom begonnen ben met enkele nieuwe korte verhalen, en waarin ik nieuwe inspirerende literatuur heb gevonden.

Tevens was dit een week waarin ik positieve feedback en bemoedigende woorden ontving van zowel de jury van INKTogether, als van de hoofdredacteur van één van Nederlands meest vooraanstaande literair bladen. Niets is leuker dan complimentjes en adviezen te ontvangen van degenen die al in de wereld van het schrijven verkeren.

Hartelijk dank, en tot volgende week..

Robbert

De laatste grens.

2010-09-15T21:05:00.003+02:00

Het begon met een knal en het zal ook eindigen met een knal. Althans, zo zou het eindigen voor mij, samen met een hoop andere stakkers. Dat waren althans wat de voorspellingen waren op CNN, die als eerste doorbraken met het wereldnieuws. Helaas was ik al dood toen het werd uitgezonden. Of toch niet?

Aanvankelijk was er in het nieuwe jaar niets aan de hand. Alles ging zijn normale gangetje. De eerste weken van 2013 waren rustig en normaal verlopen.

Tijdens en nabij de afgelopen jaarwisseling was dat wel anders geweest. Hoe dichter we bij de maand december kwamen, des te meer onrust leek er te ontstaan. Veel fanatiekelingen, religieus of niet, stonden al weken van tevoren op vrijwel iedere hoek van iedere straat in het centrum het Armageddon te verkondigen. Ze koppelden het geloof van de Maya’s aan dat van Christus. En riepen dat het naderende einde Zijn straf was voor onze ongelovigheid.

Maar ook zelfs de meest nuchtere personen begonnen te twijfelen en vragen te stellen. Hadden de oude Maya’s gelijk? Zou de wereld echt eindigen op, of rond, 21 december 2012? Gespannen bleven de meesten van ons die bewuste dag thuis. Gekluisterd aan de nieuwsuitzendingen van de televisie alsof die ons redding konden brengen.
Maar de dag passeerde zoals ieder andere. De wereld bleef leven. De dagen op en rond 21 december gingen voorbij zonder enig vertoon van apocalyptische doemtekenen.

De extremisten dropen af en kwamen alsnog bedrogen uit. Hun uitbundige openbare protesten in kerken, treinstations en zelfs voor het Witte Huis, waren uiteindelijk voor niets geweest.
De mensheid haalde opgelucht adem, en de wereld hervatte diens sleurige patroon van werken, eten, slapen en weer werken.

Aan het einde van januari 2013 echter, werden er opnieuw onrustige geruchten de wereld in geholpen. Met name doormiddel van zogenaamde “Doomsday”-verspreidingen in derderangs roddelblaadjes. Er werd gesproken over het naderende einde der dagen; alweer!

Dezelfde eerdere fanatiekelingen gingen de straat weer op. Protesteerden op de voor hen nu bekende plekjes en schreeuwden moord en brand.
Iedereen hoopte dat deze gekte zo snel mogelijk weer over zou waaien. Zelfs de overheid gaf openlijk oproep tot kalmte en liet de politie harder optreden tegen deze onruststokers.

Maar wat zij ook deed om de kalmte te bewaren, ditmaal hielden de roddelverhalen aan. Zij versterkten in hevigheid en details. Binnen enkele dagen was het oorspronkelijke bericht aangedikt met wel heel specifieke beschrijvingen. In allerlei boekhandels en de lokale kiosken was er een algemene stijging in de verkoop van goedkope roddelblaadjes. Men had er notie van genomen en op sommige locaties stonden mensen voor openingstijd al te dringen voor een exemplaar.

In de grote kranten werd er echter nauwelijks over gesproken. Mijn vrouw sprak over censuur, evenals mijn moeder en meerdere vrienden en kennissen. Maar ik wilde er niet aan geloven. Regelmatig maakten we er ruzie over. Mijn geliefde vrouw liep bijna dagelijks geïrriteerd de kamer uit en verweet me oogkleppen op te hebben.

Het was pas wanneer ze een open tijdschrift in mijn niets vermoedende gezicht duwde dat ik begon te twijfelen aan mijn eerder nog zo zekere oordeel.

De details waren verbluffend. Een planetoïde met de technische omschrijving 2013 46DD zou binnen een aanzienlijk kort tijdstip met de Aarde in aanraking komen. Er waren zelfs een tweetal extreem vaag-uitziende foto’s toegevoegd aan het artikel. Deze zouden zijn gemaakt door een particuliere ruimtetelescoop.
Volgens de beschrijving eronder zou het gaan over een asteroïde met een diameter van circa 200 meter. De wit gedrukte lettertjes gaven aan dat het een explosie zou veroorzaken van 60 megaton, oftewel de kracht van 4000 Hiroshima bommen.

Na het lezen van deze gedetailleerde geruchten keek ik nogmaals naar de vage foto’s. Ik kon er geen asteroïde uit opmaken, maar wanneer ik hierna mijn vrouw in de ogen keek was het duidelijk dat het haar ernst was.

‘Doe wat je kunt,’ zei ze vlak voordat ik hierna de deur uitging. Ayla was normaliter nooit zo paniekerig. En enigszins bezorgd stapte ik de auto in op weg naar kantoor.

Eenmaal achter mijn bureau rommelde ik in mijn la en vond ik mijn oude agenda van vorig jaar. Tussen diens volgeschreven blaadjes was ik op zoek naar een notitie die ik had gemaakt tijdens een etentje waarbij ik een oud studiegenoot was tegengekomen. Ik had Marco toen al in jaren niet gezien. Hij was ondertussen getrouwd en had bijna zijn volgende opleiding, natuurkunde, afgerond. Hij was altijd al ambitieus. Zijn doel was om een baan bij NASA te bereiken.

Wanneer Ayla me vanochtend had verzocht om te doen wat ik kon, vermoedde ik dat ze hiermee bedoelde om opnieuw contact te zoeken met Marco. Ze had het al een paar dagen over hem. Allebei wisten we dat het een zeer kleine kans zou zijn dat hij meer wist dan wij. Maar iedere kans was het op dit moment waard om overwogen te worden.

Bladerend vond ik ergens achterin mijn agenda het opgeschreven mobiele nummer met zijn naam erbij. Enkele rode wijnvlekken van die betreffende avond sierden de bladzijde.
Ik keek vluchtig in de lege gang aansluitend op mijn kantoorkamer en toetste het nummer in. Enkele seconden tikten voorbij terwijl het toestel poogde om een verbinding tot stand te brengen.

Ondertussen dacht ik aan Ayla. Zij had slapeloze nachten van de zorgen, terwijl ik aan één stuk doorsliep. In de ochtend trof ik haar regelmatig half slapend aan op de bank in de woonkamer. Een uur later moest ze dan de deur uit om te gaan werken. Vrijwel dagelijks wekte ik haar zorgelijk, en vervloekte mezelf dan later omdat ik haar wellicht beter had kunnen laten liggen. Maar ik kon mezelf niet helpen. Ze zag er slecht uit. En de spanningen tussen ons werden er ook niet minder van.

Ik liet hardop een zucht ontsnappen, terwijl een kunstmatige stem in mijn oor toeterde dat het betreffende nummer niet bereikbaar was.
Geïrriteerd legde ik de hoorn weer op de haak.

Wrijvend in mijn gezicht zat ik nadenkend achter mijn bureau. Er resteerde me nu nog maar één manier om Marco te vinden; Google was nog altijd mijn beste vriend.

Marco en zijn achternaam leverden dan ook al snel resultaat op. Genoeg zelfs om een telefoonboek mee te vullen. Het was nu een kwestie geworden van online-speurwerk. Wanneer ik in de zoekmachine het woord “Natuurkundige” toevoegde had ik al snel het gewenste resultaat te pakken.

‘Het Belgisch Instituut voor Ruimte-aeronomie?’ mompelde ik hardop.

Het NASA was het dus duidelijk niet geworden. En ik zat alweer aan de telefoon voor ik het doorhad. Een vriendelijke telefoniste met een zachte “g” in haar stem vroeg me wat ik wenste. Na een korte introductie en een bedankje, hoorde ik de herhalende toon van het doorverbinden neutraal doorklinken in mijn rechteroor.

‘Met Marco.’

Het plotselinge horen van zijn stem deed me opschrikken uit mijn zorgwekkende gedachten. Een gedeelte daarvan deelde ik met hem. En hij luisterde aandachtig. Grotendeels werd hierop de gebruikelijke beleefdheidspraat overgeslagen. Ons gesprek had vanaf het begin al een vrij donkere ondertoon gehad. En dat was gezien de omstandigheden niet al te verwonderlijk.

‘Hm,’ mompelde Marco aan het einde van mijn verhaal. ‘Tsja... luister... ik weet niet goed wat ik moet zeggen. En of ik je het wel kan vertellen.’

‘Doe het maar wel alsjeblieft,’ benadrukte ik dringend. ‘Kom op Marco. Morgen kunnen we allemaal dood zijn!’
‘Goed dan, goed dan! Dit kan me mijn baan kosten… Maar er staat veel meer op het spel dan dat nietwaar?’

Ik zweeg en wachtte ongeduldig af. Zijn antwoord begon met een zucht.

‘Geloof maar wat er in de bladen staat.’

Zijn woorden sloegen in in mijn psyche als een bom. Het was dus waar. Een wereldwijde catastrofe was nabij en we konden er niets tegen doen. Duizend vragen raasden door mijn hoofd. Waarom heeft de regering hier niets over gezegd? Waarom staat het niet in alle kranten? Waarom is dit niet op het journaal?

‘Het komt eerder dan je denkt,’ vervolgde Marco. ‘Ik sta op het punt om naar huis te gaan. Naar Esther. Ze is hoogzwanger, wist je dat? Het wordt een meisje. Jij bent de eerste aan wie ik dit vertel. We denken eraan om haar Dawn te noemen. Engels voor zonsopgang…’

‘G-gefeliciteerd,’ stamelde ik. ‘Ik hoop jullie allemaal te zien wanneer dit alles voorbij is.’
Marco zei niets. ‘Bedankt Marco… voor alles.’

Gelijktijdig hingen we op. Er waren geen woorden meer nodig om elkaar te begrijpen. Alles was al gezegd. Ongetwijfeld trok ook Marco zijn jas aan op hetzelfde moment als ik, en verlieten we ongeveer gelijktijdig onze kantoren zonder ook maar iets tegen iemand te zeggen.

Op de terugweg probeerde ik zo beheerst mogelijk te rijden. Vreemd genoeg was ik bang om uitgerekend vandaag een aanrijding te veroorzaken. Niets was voor mij nu belangrijker om Ayla veilig in wel in mijn armen te sluiten.

Een half uur later legde ik mijn sleutels op de kast en liep ik zo zachtjes mogelijk de trap op naar boven. De deur van de slaapkamer stond op een kier. De scharnieren piepten zachtjes waarna ik mijn geliefde vrijwel naakt en uitgeput op bed zag liggen. Ze was niet naar haar werk gegaan.

Ik kon het niet laten om naast haar te gaan liggen en haar te bekijken terwijl ze sliep. Ik kuste haar en streelde zachtjes met mijn hand door haar zachte haren. Ze opende één oog en trok me slaperig naar zich toe. We knuffelden op ons bed totdat Ayla sprak dat ze van me hield. Ik greep me aan haar vast en kuste haar in haar nek. Ze werd langzaam wakker en we vreeën voor de laatste keer. Haar lichaam kronkelde terwijl ze me aankeek met tranen in haar ogen. Het heldere water was de combinatie van intense liefde en tranen van wanhoop. De tijd stond stil, wij waren één.

We vielen uiteindelijk vredig samen in slaap en werden niet meer wakker.

Onze wijk werd getroffen door één van de grotere brokstukken van 2013 46DD. Een grote vuurbal daalde neer vanuit de hemel. We waren op slag dood.

Of toch niet? Want nu, vanuit een vreemd perspectief, bekijk ik het gebeurde opnieuw en opnieuw door een vreemde roes. Onverklaarbaar ben ik getuige van alles wat er gebeurd is in die paar minuten geleden.
Onze hele wijk is weg. De schokgolf reikt tot tientallen kilometers verder. Woningen storten ineen als kaartenhuizen. Mensen komen brandend en schreeuwend tot hun einde. Mijn buren komen om door een auto die met een onmenselijke kracht door hun huis wordt gesmeten. Explosies volgen en besmetten een blootliggende gasleiding.

Maar mijn wijk, hoe pijnlijk ook, is slechts een klein onderdeel van een veel groter wereldwijd geheel. Want op datzelfde tijdstip vallen er meerdere, ontelbare, brandende asteroïden door de dampkring en bestoken de Aarde met vuur en chaos. En op een vreemde en onverklaarbare manier ben ik getuige van alles tegelijk. Ik ben overal en nergens en zie voor mij de gehele wereld ten onder gaan. Overstromingen, aardbevingen, onvoorstelbare ravages; Het is niet te verwerken!

Met een verscheurd hart verberg ik mijn gezicht in mijn handen en wend me af. Ik kan het leed niet meer aanzien en vlucht weg zo hard ik kan, huilend om het lijden van de wereld.

Maar een warme gloed reikt me al snel haar hand aan. Zonder te spreken vraagt ze me om mee te gaan. Ik begrijp het niet. Maar haar stralende gloed doet me vertrouwen en al het lijden achter mij vergeten. Mijn eerdere angst en wanhoop wordt langzaam weggenomen. Alles lijkt nu plotseling zo klein.

Ze straalt, zo helder, terwijl de brandende schreeuwen achter mij langzaam vervagen en uiteindelijk oplossen in het niets.

Ik pak haar hand en reis met haar naar de sterren. Heldere en oneindige lichtjes ontvangen ons. Het is prachtig! De aarde laat ik achter me, terwijl die onderdompelt in ellende. Wat er verder zal gebeuren weet ik niet. En het is niet meer aan mij om het te weten. Een nieuwsreporter had, terwijl we vreeën, alles al beter samengevat dan ik ooit zal kunnen.

‘Dit is Mandy Ramos vanuit Atlanta, Georgia. De wereld is in chaos sinds er sinds enkele minuten ontelbare stenen vanuit de hemel neerstorten op de gehele planeet! Er is massale paniek. U kunt de mensen buiten ons gebouw horen schreeuwen. Kleine stukken van de asteroïde zijn afgebrokkeld en kondigen nu de komst van 2013 46DD zelf aan. Oh mijn God! Ik weet niet of u het kon zien, maar enkele stenen hebben net het gebouw aan de overkant doorzeefd en het staat op instorten! De explosies in de straat van ontploffende auto’s hebben glas van onze ruiten doen rinkelen. Ik weet niet hoelang we nog in de lucht kunnen blijven, maar 2013 46DD komt eraan! We hebben nog geen volledige rapporten maar het lijkt erop dat het Noord-Westen van Europa vrijwel volledig in brand staat en er zijn geruchten dat het Verenigd Koninkrijk, Nederland en Noorwegen grotendeels overspoeld zijn door onbeschrijfbaar hoge vloedgolven. Er zijn geruchten van golven van 500 mete moet nog bevestigd worden. Even geduld alstublieft… NASA bevestigt zojuist dat de grotere stenen nu onze kant op komen! De oostkust is overspoeld met water. New York is weg! New York is weg! De hele stad staat onder water. Jack, zijn we nog in de lucht?! New York staat volledig onder water! Waar is onze president? Jack?! Wat is er? Wacht! Waar ga je Jack! Oh mijn God! Een zee van massieve brandende stenen zichtbaar in de lucht! Oh mijn God! Ze komen hier-….’

Spiegel van het leven.

2010-09-06T16:13:00.001+02:00

‘Hoelang blijf je daar nu nog staan?’
Het was een vraag met een duidelijk gefrustreerde ondertoon. Hij werd naar me gesmeten als een baksteen. Zoals altijd werd ik ook nu weer niet begrepen. Wist ik veel hoe lang ik hier nog zou staan? Deed dat er dan toe?

‘Je staat nu al uren voor die spiegel. En wie gaat al die op een hoop gegooide kleren weer opvouwen? Nou? Jij in ieder geval niet. Denk maar niet dat ik ook dit weer voor je op ga lossen, Ellen Veenstra!’

Met een doffe klap viel de deur van mijn kamer weer dicht. Dit was nu al de derde keer dat mijn moeder zonder het te vragen ongevraagd mijn kamer binnen was komen stormen. Na de tweede keer had ik het opgegeven om wederom de strijd aan te gaan met een niets uithalend weerwoord. Het had toch geen zin. Dat mens was gek!
Haar getier maakte me nog nerveuzer. En ergens had ze wel gelijk. Want ik stond nu al tijden voor de spiegel. Niets leek goed genoeg! Waarom heb ik dan ook geen leuke kleren?

Ik had mijn hele kledingkast overhoop gehaald en neergeplant op mijn zojuist verschoonde bed. De geur van de gewassen lakens vulde mijn kleine kamer met een gevoel van lente.
In mijn hoofd was er echter geen sprake van Lenterse rust en zonneschijn. Hierin waaide een orkaan. Een enorme wervelwind die de oorzaak was van een immense ravage en tragedie.
Nog nooit was ik echt verliefd geweest. En nog nooit had ik me echt geliefd gevoeld. Ik had nog nooit gevreeën. En ik had zelfs nog nooit gezoend! Met mijn zeventien jaar was ik een groentje in alles wat volgens anderen het leven zo leuk maakte.

Maar binnen twee korte weken stond alles op zijn kop. Mijn wereld stond ondersteboven. Alles wat ik wist en dacht te weten werd ontkracht en tegelijk weer bewezen als een feit.
Thom had me gekust. Warm, intens, omarmd. Maar waarom? Daar moest ik me niet mee bezig houden had mijn enige echte vriendin me vertelt. ‘Geniet er gewoon van. Go with the flow, weet je wel?’

Eigenlijk wist ik het niet, maar deed ik alsof van wel. Thom had me gekust. Alleen, samen. Na het negende uur in een lege school bij de kluisjes.
Binnen de kortste tijd zat ik in een achtbaan. Alles in mij schreeuwde. Ik kon niet wachten om ’s morgens weer naar school te gaan. Om extra vroeg onopvallend in een hoekje van de aula te wachten. En te zien hoe Thom, net op tijd voor de bel, nonchalant binnenstrompelde met zijn natte haren druipend van de zoveelse intense winterse ochtendbui. Een zucht.

Enkele dagen later volgde een catastrofe. Of was het het crescendo?
Een zoveelste winterse regenbui overviel me op mijn fiets. Het leek wel een storm! Met één hand aan de rand van de capuchon van mijn sweater poogde ik om mezelf een weg te banen door deze genadeloze regenval. Maar na het passeren van het gebouw van de dorpsbibiliotheek werd ik overvallen door een plotselinge windvlaag! Met één hand aan het stuur ontweek ik nog net een auto, maar kon ik de naderende stoeprand niet op tijd meer vermijden.

Een flinke smak en een luid geërgerd getoeter.

Ik lag in een plas en de bestuurder reed door. Zonder om te kijken ging die het hoekje om. Alles was nat. Krabbelend kwam ik overeind, mijn overvolle rugzak naast me neerploffend. Het was alsof een zware steen van me af werd getilt.
De modder droop van me af wanneer ik weer ging staan. Alles wat ik zag was nat en bruin. Mijn fiets lag op zijn kant. De koplamp eraf, mijn voorwiel niet meer te redden. Oh, wat zal mijn moeder weer kwaad op me worden!
Ik zuchtte, en probeerde mijn stalen ros weer overeind te trekken. De standaard deed het tenminste nog, terwijl twee meiden van school lachend langs me heen fietsten.

‘Lekker gedoucht?’

Ik zuchtte maar ging er niet op in.
De steen die mijn rugzak was, werd weer op mijn rug gehesen. Wat een ellende toch weer! Ik kon alleen maar hopen dat ik Thom niet tegen zou komen. Wat zou hij wel niet van me denken? En ondertussen bleef het natuurlijk regenen.

Aan één hand liep ik met mijn fiets aan mijn zijde waggelend naar school. Het gebogen voorwiel maakte om de halve meter een krakende herrie. Ik gaf er een schop tegen, maar dat maakte het alleen maar erger.
Ik zuchtte nogmaals en wist een huilbui te onderdrukken. Het was een enorme tegenslag. Maar ik was altijd al zelfstandig en ongewild alleen. Het was slechts de zoveelste teleurstelling. En ook hier vocht ik me doorheen.

Strompelend liep ik enkele minuten later doorweekt en besmeurd de school binnen. Mijn voetstappen waren zichtbaar op de net door de conciërge geboende vloer. De laatste leerlingen baanden zich een weg door de aula richting de trappen, onderweg naar hun lokalen.

Graaiend in mijn natte broekzak vond ik mijn sleutelbos en smeet vervolgens nijdig mijn doorweekte jas in mijn kluisje. Met een zwaai gooide ik het deurtje weer dicht en draaide het met een ruk op slot.
Juist op het moment dat ik me omdraaide en me klaarmaakte om uitgelachen te worden door iedereen in het hele schoolgebouw, liep ik Thom tegen het lijf. Ook hij was te laat, doorweekt en even verbaasd als ik. Het enigste verschil was dat hij zo slim was geweest om een regenjas aan te trekken.
Onwennig keken we elkaar voor een kort moment in de ogen, waarna we vrijwel gelijktijdig onze blikken weer ten gronde richtten. Sinds die heerlijke kus hadden we eigenlijk geen woord meer met elkaar gewisseld. We waren beiden te verlegen. Of was ik degene die Thom ontweek? Die al dekking zocht wanneer ik hem in de verte al zag naderen?

‘Dat is lang geleden.’

Zijn stem deed me bloeien, mijn haar overeind doen staan, mijn hart sneller laten kloppen en mijn lippen aan elkaar laten smelten alsof ze gesmolten waren door de warme zon die zijn stem was.

‘Ik was al bang dat je me ontweek.’

Hij lachte er zo lief bij. De manier waarop zijn mondhoeken krulden en een klein kuiltje in zijn wangen tevoorschijn toverden deed me hem willen knuffelen. Maar zover kwam het niet. Ik stamelde naar de woorden om hem te antwoorden. Maar ze kwamen niet. Mijn lippen waren nog altijd als aan elkaar vastgesmolten. Enkel een zacht en nauwelijks hoorbaar geluid wist zich uit het diepste van mijn keel te doen ontsnappen.
Het klonk als ‘hoi,’ althans een beetje.

‘De regen heeft jou ook flink te pakken gehad zie ik.’

Ik knikte.
Hij deed soepel zijn regenjas uit. Men zijn rechterhand wreef hij door zijn natte halflange donkerblonde haren. Druppels spetterden ervanaf, maar wisten op de een of andere manier allemaal mij te ontwijken.

‘Geen regenjas?’
Ik schudde van nee.

‘Hm,’ zei hij en liep een paar passen bij me vandaan. ‘Niet weggaan!’ wilde ik schreeuwen. Maar dat deed Thom gelukkig ook niet. Behendig haalde hij zijn kluissleutel uit de broekzak van zijn donkerblauwe spijkerbroek en opende zijn kluisje. Ongelooflijk maar waar had hij al die tijd zijn kluisje vlak nabij de mijne gehad. Deze openbaring toonde mogelijkheden die zich allemaal tegelijk in mijn hoofd presenteerden. Briefjes, kleine cadeautjes, het stiekem begluren terwijl hij de benodigde boeken in zijn tas zou stoppen voor de aankomende lesuren.
Plotseling stond hij weer voor me en werd ik teruggeworpen in de realiteit van het heden.

‘Hier,’ zei hij vriendelijk en overhandigde me een lichtbruine trui met daarop een logo en een zwart figuur dat een ijshockeystick leek vast te houden. ‘Zit hij dan op ijshockey?’ vroeg ik mezelf af.
‘Van de vereniging,’ beaamde hij met een gebaar, wijzend naar het logo.
Ik bleef ernaar staren.
‘Als je liever iets anders hebt?’ Hij aarzelde. Ik heb nog wat andere reserve kleding in mijn kluisje voor de gymle…’

‘Het is perfect!’ riep ik bijna voluit. Mijn wangen begonnen te gloeien.

Hij glimlachte weer. Ik voelde weer dezelfde spanning in mijn buik als toen hij me kuste.
‘Zeg, ik wilde je nog wat vragen… En ik weet dat het stom klinkt. Maar… Ik heb er lang over moeten doen om je dit te durven vragen…’

Plotseling was ik weer terug in mijn kamer. Ik stond weer voor de spiegel. In mijn favoriete skinnyjeans, bh en daarvoor een met beiden handen vastgehouden shirtje om te zien of het wel zou matchen.
Thom had me mee uitgevraagd naar het examengala. Ik kon het nog steeds niet geloven! Maar wat moest ik aan? Waarom leek niets geschikt? Boos smeet ik ook dit shirtje weer op de aldoor groeiende stapel.

Onverwachts waaide mijn deur weer open. ‘Je skinnyjeans?! Je gaat toch niet naar een gala in je jeans? Probeer die jurk nou toch eens waarvoor ik zoveel moeite heb moeten doen!’
De deur viel net zo plotseling weer dicht, als dat hij voor de zoveelste keer open was gegooid.
In de spiegel rolde ik met mijn ogen, maar bekeek ondertussen ook de reflectie van de jurk die nog altijd opgehangen was over de rand van de openstaande deur van mijn kledingkast.
En op dat moment, om vijf voor zeven, leek alles alsnog op het allerlaatste moment op zijn plaats te vallen.

Vluchtig vocht ik me een weg uit mijn jeans en hees me in de jurk die al die hele avond getuige was geweest van talloze verkleedpartijen zonder zelf gezien te worden.
In de spiegel bekeek ik mezelf en moest er vervolgens aan wennen. Maar ergens, diep van binnen, wist ik dat dit goed voelde. De beige kleur en de als zijden stof oogden sierlijk, maar niet té. Met mijn alreeds gestijlde haar moest dit misschien dan toch nog goed gaan komen.

De bel. Paniek!

Had ik alles? Waar was mijn mobieltje? Zat mijn haar wel goed? Een gehaaste laatste controle in de spiegel. De laatste dingetjes. Mijn moeder die me riep, onderaan de trap.
‘Ellen, die prins wacht niet eeuwig hoor!’

Haastig rende ik de trap af en wilde in één beweging direct de gesloten voordeur uitgaan.
Maar schuinachter me voelde ik hoe mijn moeder me bekeek. Haar enigste dochter, op weg naar haar examengala waar ze zo lang en hard voor had moeten werken.
Ik liep naar haar toe en een traan wentelde langs haar wang. Ze omhelde me als mijn moeder, en niet als die brulaap die mij al de hele middag en avond terroriseerde. Ze lachte vriendelijk en wenste me al het plezier van de hele wereld. ‘Dit is jouw avond lieverd. Maak er het allermooiste van.’

Ze opende voor mij de deur, en aan de andere kant stond Thom in zijn allermooiste verschijning. Hij reikte me zijn arm, en ik reikte hem de mijne. Het gevoel was weer terug. Ik was volledig verdwaald, maar verwarmt.

‘Ben je er klaar voor?’

Ik knikte alleen maar.
En dat was genoeg. Voor ons allebei.

De Hel van King.

2010-09-01T20:02:00.004+02:00

‘Waar ben ik in godsnaam aan begonnen?’ is de vraag die zichzelf blijft herhalen in mijn hoofd, terwijl ik nogmaals controleer of ik wel echt alleen ben. Het is pikdonker, de lucht is vochtig, en het enige wat ik hoor zijn de geluiden van dieren en insecten om me heen.
Gehaast, maar uiterst beheerst, sluip ik verder de jungle in. Ik haat de jungle. En ik haat insecten. Mijn grootste angst is niet om gesnapt te worden, en voor de rest van mijn leven gemarteld te worden door de beruchte ondervragingstechnieken van de Chinezen of Koreanen. Maar het is mijn grootste angst om oog in oog te staan met één van die vreselijke inheemse rotbeesten. Alleen de gedachte eraan maakt me al misselijk.

En dan nog te bedenken dat ik me vrijwillig heb opgegeven voor deze belachelijke missie.

Stap voor stap ren ik tussen de bladeren en bomen door. Takken breken onder mijn voeten, en de modder zuigt mijn voetafdrukken vast. Normaliter zou dit niet de gang van zaken zijn. Dan zou ik met mijn team zo voorzichtig mogelijk door dit benauwende landschap trekken. Op onze uiterste hoede, zonder ook maar een spoor achter te laten.
Dat zijn van die missies die soms dagen duren, voordat we ook maar één schot mogen lossen. Het is het wachten op het juiste moment, en op het bevel van hogeraf. De frustraties van deze afgelopen jaren hebben hun tol van me geëist. Ik werd het zat om continu maar dagenlang in de bosjes te wachten. Jeukend van de mieren, pissend in mijn broek en natgezeken door die vervloekte tropische regenbuien in dit deel van de derde wereld. Vietnam, Cambodja, Thailand en nu dus weer Korea. Het is overal het verdomde zelfde. Bladeren, nattigheid, de slechtste kant van de mensheid en de meest vreselijke hardnekkige insecten die een mens ooit zal meemaken.

‘Waar ben ik in godsnaam aan begonnen?’ mompel ik in mezelf terwijl ik met mijn infrarode visie flink vaart maak door de nachtelijke jungle.

Ik wilde eens wat anders dan dagen wachten. Ik was het zat! Ik had er genoeg van. En dat was ook de mening van mijn leidinggevende, die me steeds ongeduldiger begon te vinden. ‘Reed,’ had hij gezegd. ‘Je moet er eens tussenuit. Ga naar Parijs, Dubai of zelfs naar fucking Hawaï voor mijn part. De dienst betaalt wel. Neem wat rust man, je hebt het verdiend.’

Met zijn hand op mijn schouder gaf hij me nog een knikje en vertrok toen met zijn eenheid. Zonder mij. De commandant achtte me niet geschikt voor dienst. ‘Overspannen,’ noemde hij me. Ik moest rust nemen. Bollocks!
Als hij echt verwachtte dat ik liggend aan het strand van Hawaï naar halfnaakte vrouwen zou gaan liggen kijken, had hij het mis! Hoewel het hier en nu niet eens een zo’n vreselijk alternatief lijkt te zijn. Vervloekte jungles!

Nee, voor mij geen Parijs, Dubai of “fucking Hawaï”.
Zodra de commandant vertrokken was, gooide ik mijn burgerkleding weer in mijn kluisje, trok mijn uitrusting aan, en liep zonder te kloppen het kantoor van de kolonel binnen. Als de sigaar van Churchill kenmerkend was voor zijn persona, dan was dit voor de kolonel zijn dagelijkse glaasje Jack Daniels na 22.00 uur. Met een verbaasde blik sloeg hij me gade bij mijn binnenkomst.

‘Reed,’ zei hij, terwijl hij nipte uit zijn glas. ‘Hoor jij nu niet aan het strand te liggen?’

Niet dus. Ik eiste de eerste de beste solomissie die hij vinden kon, en vertrok binnen het uur naar het marinefregat HMS Tarantula richting de Chinese Zee. De naam was al even toepasselijk als het landschap waar ik wederom in zou gaan ronddwalen. Maar deze keer was het anders. Geen urenlange wachttijden bovenop een mierenhoop, geen dagenlange uitdrogingen in de hitte van de Aziatische zon.
Deze keer gaat het om snelheid. Een echte covert-ops missie. Erin, eruit en ondertussen sta je er helemaal alleen voor. Als je wordt gepakt zal je regering iedere kennis van jou, en je missie, ontkennen. Je bestaat niet. Niet voor de wereld, niet voor de SAS en zeker niet voor moeder Engeland.
Grappig genoeg, is zo’n covert-ops pik van de CIA precies waarom ik hier ben. Bloody Americans. ‘King’ is zijn nickname. Ja, koning van de sukkels waarschijnlijk. Hij is gevangengenomen door een Noord-Koreaanse patrouille, en schijnt gekraakt te zijn tijdens de brute martelingen.

Mijn hart bonkt flink in mijn keel. Ik moet rustiger aan doen, wil ik niet ter plekke neervallen van uitdroging of een hartaanval. Ik hurk op mijn knieën, en leun met mijn rug enkele minuten tegen een boom.

Ik spuug wat overmatig speeksel uit mijn mond. Verdomde Koreanen. Hun marteltechnieken zijn wereldwijd bekend. De arme stakker zal op dit moment wensen dat hij nooit geboren was. Maar wie laat zich dan ook pakken? Die King scheen nogal een veteraan te zijn. Irak, Iran, de tweede Golf-Oorlog. Stomme idioot. En nu is het mijn taak om hem te bevrijden. Nogal een uitzondering op de regel. Maar die kerel schijnt nogal wat te weten over Amerikaanse defensies. Geen wonder dat de Koreanen zo hun best doen om alles eruit te krijgen.

Genoeg gerust. Tijd om te gaan.
Een korte blik op mijn horloge zegt me dat ik nog twee uur heb tot de zonsopgang. Dat betekent erin, doelwit bevrijden, en weer dat hele pokke-eind terug zonder gezien te worden met ook nog eens minstens zo’n 80 kilo van gemarteld vlees op mijn schouders.
Waar ben ik in godsnaam aan begonnen?

Het doelwit is gelukkig niet ver meer. Na enkele minuten laat ik me plots op mijn buik vallen. Ik verwissel mijn infrarood- met mijn verrekijker, en neem het probleem eens goed in me op.
Een betonnen bunker, precies zoals de intel had voorspeld. Het ding is antiek. Vast nog pre Tweede Wereldoorlog. De meest simpele raket zal het ding meteen aan gort schieten.
Maar daar ben ik niet voor. Dat is plan B, mocht ik in de problemen raken. De HMS Tarantula heeft zijn kruisraketten waarschijnlijk al op stand-by staan.
Een enkele patrouille van twee man loopt heen en weer voor de bunker. Twee machinegeweernesten. Eén voor de deur, één op het dak. En als laatste een truck met een slapende chauffeur achter het stuur. Geen idee hoeveel man er nog achterin zitten.

In totaal dus minimaal vijf man.

Dat is wel erg weinig. Tenzij ze deze bunker zo geheim mogelijk willen houden. Hoe dan ook, ik zal erg voorzichtig moeten zijn. Volgens de intel zou er via het dak ook een ingang moeten zijn. Erg hoog is het gebouwtje niet, dus dat zou geen probleem moeten zijn. Het gaat me er meer om tot hoe diep het onder de grond zal gaan. En waar mijn mannetje zich bevindt.
Maar dat is voor later zorg. Voor een laatste maal controleer ik mijn uitrusting. Een HK-MP5 machinegeweer en een Sig-Sauer P226 handwapen. Beiden negen millimeter, en uiteraard met demper, zijn schietklaar. Twee magazijnen voor ieder wapen in mijn riem, twee flash-bangs en twee blokjes C4-explosieven. Dit is het dan, en ik maak een zijwaartse beweging door de jungle om zo de bunker van achteren te benaderen.

Even later blijkt de achterzijde van de bunker rustiger te zijn dan een kerk op zondagochtend. De eerdere patrouille lijkt zich enkel te bekommeren om de voorkant ervan. Mijn enige tegenstander is het machinegeweernest op het dak. Dit wordt misschien nog wel een makkie!

Wanneer hij de andere kant op kijkt, sprint ik geluidloos uit de jungle over het gras naar de bunker. Bij de muur houd ik halt en luister. Geen alarm. Ik trek mijn mes en til mezelf het dak op. De man in het nest heeft geen enkel vermoeden, en met mijn hand voor zijn mond, en mijn mes door zijn keel, is het snel voorbij.
Ik open het luik dat hij leek te bewaken, en laat me met een plof de bunker inzakken. Het zaakje is nog redelijk verlicht voor zo’n stuk antiek. Om de zoveel meter hangt er een lamp aan het plafond.
Voorzichtig sluip ik enkele meters verder. Ik hoor helemaal niets. Geen voetstappen, geen verveelde gesprekken, en bovenal; geen gekrijs van de gemartelde. Dit is niet goed.

Ik volg een trap naar beneden, en ben nu zo’n meter of zes onder de grond. Ik kauw op mijn kauwgom om mijn oren te openen, terwijl ik met mijn MP5 voorzichtig ieder hoekje controleer.
Dan opeens hoor ik luide stemmen van iets verderop. Ik verberg me in een hoek, terwijl de luidruchtige stemmen steeds dichterbij komen. Wachters waarschijnlijk. Ze lachen heel wat af in dat taaltje waar ik geen drol van versta. En ze komen mijn kant op. Ik houd mijn adem in terwijl ze me passeren. Ze lopen onverstoorbaar verder. Hard pratend en lachend. Maar het is een patrouille. Ik kan ze niet laten leven. Deze bunker is niet groot genoeg voor ons drieën.
En met twee welgerichte geluidloze schoten vliegt het bloed tegen de muur, en vallen de mannen met ieder een gat in hun achterhoofd voorover op de betonnen vloer.

Verderop in de gang staat er een deur op een kier.
Voorzichtig loop ik eropaf. Het ziet eruit als de deur van een cel. Met een groot metalen schuifslot dat alleen van buitenaf geopend kan worden. Mijn hart gaat tekeer.

Voorzichtig gluur ik om het hoekje. Een tegemoetkomende geur van urine en brandend vlees boort zich in mijn neus. En van wat ik vervolgens zie bevalt me maar niets.
Ik zie het met bloed bekleedde onderlijf van een blanke man. Met zijn polsen vastgebonden aan een metalen stoel. Het lichaam beweegt niet en het bovenlijf is vanaf hier niet te zien. Iets verderop staat er een Koreaanse soldaat met zijn rug naar me toe, te plassen tegen de muur van de cel.
Het is nu of nooit. Met mijn vrije hand duw ik zachtjes de celdeur open. De scharnieren piepen, en de plassende soldaat draait zich met een verraste blik om. Met mijn handwapen schiet ik hem door het hoofd, terwijl hij zijn plassende penis nog vasthoudt wanneer hij omvalt.

Eén blik op de vastgebonden man op de stoel zegt me genoeg. Het is King, zonder twijfel. Bijna onherkenbaar verminkt, met meerdere brand- en snijwonden verspreid over zijn hele lichaam. Onder de stoel ligt een flinke plas met bloed en enkele andere smerig uitziende onderdelen. Waarschijnlijk stukken vel, want zijn lichaam lijkt er aardig wat van te missen.

King is dood. En misschien is dat wel beter. Met wat hij hier heeft meegemaakt, zou hij zijn hele verdere verminkte leven last hebben gehad van onbeschrijflijke demonen.

Ik besluit te doen wat genadig is, en pak de C4 explosieven uit mijn riem. Eén ervan plant ik op de bloedende borst van King, de ander op het geslachtsdeel van de bewaker. Van Kings lichaam zullen ze niets terugvinden. Terwijl ik van harte hoop dat de bewaker Boeddhistisch was, en het in zijn volgend leven zal moeten doen zonder penis.
Ik spuug op zijn lichaam, zet de timers op scherp, en probeer niet te veel na te denken over wat deze soldaat King allemaal heeft laten doorstaan.

Hierna maak ik me ze zo snel mogelijk uit de voeten.
Ik neem dezelfde weg terug zoals ik gekomen ben. De timers tellen af vanaf tien minuten, genoeg tijd om al ver de jungle ingevlucht te zijn voordat de Koreanen alarm slaan.
Na de afgestelde tijd, hoor ik twee opeenvolgende harde knallen terwijl ik op weg ben naar het strand. Ik ben al te diep in de jungle om de explosies nog te zien, maar de hierna afgaande sirene geeft me te denken dat de Koreanen vanaf vandaag een bunker minder hebben aan de grens met de Chinese Zee.

Zonder verdere problemen bereik ik uiteindelijk het ontmoetingspunt op het strand, waar Hare Majesteit de Koningin van Engeland al een rubberboot met twee mariniers heeft laten aanmeren.
Met een zucht laat ik me erin zakken, terwijl ik terugdenk aan vandaag.

Misschien is Hawaï toch niet zo’n slecht idee. Voor een weekje of zo.

Welkom in september

2010-09-01T19:28:00.005+02:00

Welkom in de nieuwe maand op mijn literair blog.

Het was een hele verrassing om mailtjes te ontvangen met betrekking tot mijn werk. Hartelijk dank hiervoor!

Ik kreeg de vraag hoelang ik al bezig ben met het schrijven.
Sinds mijn puberteit ben ik al bezig met het schrijven van korte verhalen. Flarden werden op papier gezet, en resulteerden uiteindelijk in korte verhalen van een paar honderd woorden. Opvallen deed ik hiermee niet, want ik hield mijn bezigheid helemaal voor mezelf.

Sinds de vroege en onverwachtte dood van mijn vader heb ik het schrijven voor mezelf naar een hoger niveau getilt. Het is wat ik wil, waar ik iets mee wil bereiken en het leven is dus inderdaad behoorlijk kort. Wil ik er iets mee, dan moet ik dat nú doen.

Zal de droom haalbaar zijn?
De weg is lang en hobbelig. Maar ik ben in ieder geval al onderweg.

Ik hoop dat jullie ook genieten van mijn volgende verhaal; "De hel van King".

Bedankt voor het lezen :),

Robbert Meijntjes

Een opdracht van 500 woorden...

2010-08-30T21:37:00.004+02:00

Ontnomen onschuld.
Het was een indrukwekkend en angstaanjagend gezicht. Vanaf de achterbank van de vol geladen auto, zag ik tussen onze spullen door de brandende hel losbarsten.

We waren net een half uur buiten de stad, toen een overdonderd gebulder over onze hoofden scheerde. Krampachtig hielden mijn jongere zusje en ik elkaar stevig vast, terwijl mijn moeder, met doodsangst in haar ogen, ons probeerde te kalmeren. Maar het overweldigende lawaai van de overvliegende bommenwerpers richting mijn geboortestad, overstemde onze aller stemmen.
Mijn vader was de enige die zweeg. De man probeerde uit alle macht niet zijn controle over het stuur te verliezen, terwijl de massa’s bommenwerpers over ons heen vlogen. Het vuur dat weldra achter ons verscheen, was een aanzicht dat ik nooit meer zal vergeten. Alsof er met mijn ogen destijds een foto genomen was, die direct in mijn geest werd ingebrand.

Wij waren één van de weinigen die een auto hadden. Wonend nabij het centrum, hadden wij een beter onderkomen dan de meesten. Mijn vader was werkzaam als architect, en was zo wijs om direct bij de eerste waarschuwingen van invasie te vertrekken.
Politiek interesseerde hem. Hij was een slimme man. Met een nauwgezet oor had hij de opkomst van Hitler al jaren geleden voorspeld. Helaas werd hij vaak door anderen uitgelachen. Ze noemden hem een doemdenker, een onruststoker.
Het was onder andere aan hen dat ik dacht, toen ik de stad in vlammen op zag gaan vanaf de achterbank van onze auto. ‘Wat zal er nu met hen gebeuren?’ dacht ik toen.
Na de oorlog heb ik geen van hen meer teruggezien. Wat moet er door hun hoofden zijn gegaan toen toch de bommen vielen?

Tijdens de oorlog brachten we onze tijd door bij mijn vaders zus, tante Connie, in Nieuwerkerk a.d. IJssel. En gedurende de oorlog hebben wij het beter gehad dan de meesten.
Mijn vader ging werken voor de Duitsers. Op deze manier hoopte hij zijn vrouw, mijn moeder, te kunnen beschermen. Zij was een Joodse, en bleef zoveel mogelijk uit het zicht wanneer de Duitse collega´s van mijn vader regelmatig een drankje kwamen doen. Mijn vader stond in hoog aanzien bij zijn nieuwe baas, de heer Von Strohm. Volgens hem had mijn vader een uitmuntend talent voor architectuur.
Helaas was zijn tweede man, de heer Von Kageneck, een collega wiens gezicht ik mij nog lang zal herinneren. Wanneer mijn vader niet oplette, drong deze man binnen in de kamer waar ik en mijn zusje sliepen. Voor wat hij daar deed, sloot mijn vader zijn ogen. Hij wilde er niets over horen, en eigenlijk veranderde er niets wanneer de Duitsers wekelijks over de vloer kwamen.
Mijn zusje en ik stonden er alleen voor. Mijn moeder vrezend voor haar leven, verstopte zich.

Het is nu jaren later. De oorlog voor mij, is niet mijn brandende geboortestad. Niet mijn vriendjes die ik nooit meer zou zien. Maar het is mijn vader, die meer gaf om mijn moeder, dan om de onschuld die ons voor altijd ontnomen werd.

Dario.

2010-08-28T14:11:00.003+02:00

Het was de puberteit en diens genadeslag. Zoveel onzekerheid, ernstige twijfel en verdriet in een gehaaste en liefdeloze maatschappij. Ik voelde me nooit ergens thuis. Een leven in de schaduwen, en vooral proberen om zo min mogelijk op t vallen. Zo was het althans voor mij. Een enige dochter van een alleenstaande moeder, en inmiddels overleden aan een gebroken hart.

Mijn geluk kwam en ging met de razende wind. De tijden daarvoor en daarna waren koud en bevroren.
Ik was altijd al het buitenbeentje. Al vanaf kleins af aan. In mijn puberteit vermeed ik druktes en mijdde ik mensen. Dat is iets wat mezelf al vroeg had aangeleerd om te overleven.
Het leven op het vroegere schoolplein was voor mij namelijk als de wilde jungles van de evenaar. Wild, grotesk en onvoorspelbaar. De kinderen uit mijn klas waren de wilde dieren.
Plagen, pesten en vernederen kwamen dagelijks voor en werden voor mij heel gewoon.
Ook de leerkrachten leken het met mij te hebben opgegeven. Ik was dan ook altijd dolblij wanneer we een invaller voor de klas hadden staan. Deze corrigeerden de pestkoppen nog en lieten mij de leuke klusjes doen omdat ik er op zo’n dag altijd voor zorgde om als eerste klaar te zijn.
Woorden als “hielenlikker”, “slijmtrut” en “zielenpoot” probeerde ik dan zoveel mogelijk aan me voorbij te laten gaan.

In de tijd op de basisschool was er slechts één die naar me keek zonder me uit te schelden. Zonder me te slaan of zonder me te vernederen.
Maar helaas was het zo, dat hij naast dit alles, ook nooit iets anders deed. Hij was één geheel met de achtergrond. Afwezig en afzonderend.
Ik kan me niet herinneren dat Dario gedurende de laatste twee jaren op de basisschool ook maar één woord gesproken heeft. Niet tegen mij, en vooral niet tegen iemand anders. Het was pas halverwege groep 7 dat hij ons de klas in kwam. Maar voor mij was hij een godsgeschenk.
Dario kwam uit Bosnië. Ik vermoedde dat hij een oorlogsvluchteling was. Hij was ontzettend knap. En alle meisjes waren oorspronkelijk helemaal gek op hem. Ze hingen om hem heen en wilden alles van hem weten. Maar het werd na twee dagen duidelijk dat Dario helemaal nog niets had gezegd. Hij had nog geen woord gesproken. Dario was een groot vraagteken.
De leerkracht dacht aanvankelijk dat het zenuwen waren, en liet Dario daarom maar met rust. Hij zette zijn tafeltje naast die van mij. De enige goede daad die mijn meester dat jaar voor me heeft gedaan.

Na een week te hebben gezwegen, bleek er iets anders aan de hand met Dario te zijn.
De meisjes lieten hem vallen. Niemand wilde iets te maken hebben met een “weirdo”. Wat ook precies de reden was waarom men niets met mij te maken wilde hebben. Rood haar, sproeten en altijd zonder merkkleding. Wat kennelijk heel belangrijk was.
Dario en ik hadden een zwijgende vriendschap. Een onzichtbaar verbond. We glimlachten wat. En dat was genoeg voor ons beiden.

Tot op de afscheidsavond van groep 8 had Dario nog geen woord tegen me gezegd. Zoals altijd had hij me ook op de afscheidsavond zwijgend gadegeslagen wanneer mijn klasgenoten voor de laatste keer nog een grapje met me uit wilden halen. Ze zorgen ervoor dat ik hen zeker weten niet zou vergeten.
Mijn rol in de musical, klein als die was, was namelijk de eigenaar te zijn van een wensput.

Op die speciale avond werd ik in de gang richting de kleedkamer staande gehouden door Stefanie. Eén van de tutjes uit de klas, die me nu opeens vertelde dat ze vriendinnen met me wilde blijven. We gingen tenslotte naar dezelfde middelbare school.
Gretig om dit buitenkansje, gaf ik haar mijn telefoonnummer. We namen vriendelijk afscheid.
Vervolgens liep ik vrolijker dan ik jaren was geweest naar de kleedkamer, waarvan de deur op een kier stond. Aan de andere kant was het opvallend stil. Ik begreep er niets van. Verbaasd bleef ik even staan luisteren, en duwde tenslotte voorzichtig de deur open. Eenmaal in de deuropening begonnen alle meiden plotseling keihard te gillen en te lachen, waarna er na een korte seconde van verbazing een volle emmer met water op me neerkletterde. Koude druppels dropen langs mijn gezicht.
Mijn kostuum was doorweekt, mijn make-up uitgelopen en mijn speciale gekrulde haar liep nu stijl en druipend langs mijn rug.
Huilend rende ik de gang op. Langs een met tranen lachende Stefanie en langs mijn leerkracht die kwam kijken waar de herrie vandaan kwam. Huilend rende ik met natte kleren en al de straat op richting huis.

Eenmaal alleen thuis ben ik met mijn natte kleren onder de douche gestapt en heb ik jankend mijn haren gewassen.
Wanneer mijn moeder die nacht thuiskwam van haar werk, deed ik net alsof ik sliep. Ze had er niet bij kunnen zijn. En wanneer ze de volgende ochtend vroeg hoe de musical was geweest, vertelde ik leugen na leugen dat het het grootste succes van de wereld was.

Leugens representeerden in het vervolg de relatie tussen mij en mijn moeder, tot ver in mijn tijd op de middelbare school.

Regelmatig liep ik mijn vrije middagen te verslijten op het centraal station. Zonder doel liep ik rond over de perrons, tussen de drukte van de beginnende avondspits. Niemand lette hier op me. Iedereen was hier moe. Te uitgeput om ook maar aan iets anders te denken dan de bestemming van die heerlijke warme bank waar ze thuis eens lekker op neer konden ploffen.
Op een zekere manier was ik onbewust ook op weg naar mijn eigen bestemming. Slenterend en zwervend over de drukke, en even later weer lege perrons, kwam ik altijd weer uit op de overkoepelende brug die reikte over alle spoorbanen van het station. De koude wind gierde door mijn haren terwijl ik treurig over de metalen leuning hing en keek naar het aankomende en vertrekkende treinverkeer.
Het was hier dat er langzaam een idee in mijn hoofd begon te broeien. Zonder dat ik het wist werd er iedere dag dat ik daar stond, een blokje toegevoegd aan het muurtje in mijn gedachten dat uiteindelijk een huisje of een idee zou gaan worden.

De wereld was voor mij op dat moment nog altijd niet meer dan een verrotte appel.
Op school ging het er net zo aan toe als vroeger op de basisschool. Daar hadden mijn vroegere schoolgenoten, zoals Stefanie, wel voor gezorgd. Vanaf de eerste weken werd de rangorde gevormd, en werd er al snel duidelijk dat er met mij niet moest worden omgegaan.
Thuis was het al niet veel beter. Naast de twee banen die mijn moeder had, genoot ze ook regelmatig van een drankje of tien. Ze schreeuwde dan tegen me alsof ze tegen een spiegel sprak. Ik moest mijn leven op orde krijgen. Ik moest mijn minpunten omzetten in voldoendes.

Ik leidde mijn leven buiten en op mijn kamer. Afgezonderd, vriendenloos en zonder moederliefde.

Wanneer ik op een dag wederom huilend met mijn handen in het haar over de leuning hing op het centraal station, besloot het geluid van een razende trein me te laten handelen.
Het laatste blokje werd hiermee toegevoegd aan het huisje in mijn hoofd. Mijn onderbewuste verplaatste zich razendsnel naar het bewuste als een kettingreactie van botsende atomen. In enkele seconden was het gedaan.
Ik plofte de schooltas die aan mijn schouder hing naast me neer op de brug, en drukte mijn beide handen tegen de metalen leuning. Klaar om me af te zetten bij de eerst aankomende trein.
De intercom met de neutrale vrouwenstem riep om dat de trein van Rotterdam Centraal naar Den Helder zou arriveren met enkele minuten vertraging. Daaronder hoorde ik het verre lawaai naderen van de hogesnelheidstrein. Met een maximale snelheid van 360 kilometer per uur naderde voor mij het eindstation. Hoe ik deze snelheid wist, kon ik niet verklaren. Ik had het vast ergens gelezen, en het huisje in mijn onderbewuste had het vast en zeker gebruikt als fundering.
Het lawaai kwam denderend naderbij. Mijn handen klemden zich al zwetend om de leuning. Er was geen angst in mij te vinden. Enkel hoop en geluk dat het eindelijk allemaal voorbij zou zijn. Ik dacht aan mijn overleden vader die ik weer zou zien. Aan muzikale idolen van vorige generaties die niemand van mijn leeftijdsgenoten nog kende. Maar vooral dacht ik aan eeuwige rust.

Het was op dat moment dat ik een onbekende stem tot me hoorde spreken. Heel vaag en ver weg. Als hoe je je voorstelt een stem te horen wanneer je in coma ligt.

‘Suzanne? Suzanne is het toch?’

Verbaasd schudde ik mijn hoofd alsof ik wakker werd uit een trance. Was het een stem uit het hiernamaals? De stem van een profeet waar ik nooit in geloofde? Of was het soms de stem van mijn vader?

‘Suzanne?’

Tot mijn allergrootste teleurstelling bevond de stem zich in het heden. Ik begon zo stil mogelijk te huilen, terwijl de wind mijn met tranen bedekte huid verkoelde. Even verbaast als geïrriteerd, als verdrietig en in de war draaide ik me om in de richting waar het geluid vandaan kwam. Onder mij raasde een trein voorbij, wat me vreemd genoeg liet schrikken.

‘Dat is toch hoe je heet?’ vroeg de stem zichzelf nogmaals hardop af.
Maar het gezicht dat erbij hoorde kwam me niet bekend voor. Ook niet een beetje. Althans niet op dat moment.

‘Wat moet je man?’ brabbelde ik, mijn gesnik zoveel mogelijk binnenhoudend.

De wereld rondom en het vreemde gezicht bestonden enkel uit doorzichtig kristal. Mijn rode haren zaten half aan mijn gezicht gekleefd door de vele watervallen. Vandaar misschien dat Dario er daarom niets over zei.
Ik herkende hem toen hij vragend concludeerde;
‘Je kent me vast niet meer.’
De hogesnelheidslijn raasde onder me vandaan.

Die dag ben ik met Dario mee de brug afgedaald. Via de trap.
Hij begon te vertellen en vragen te stellen. Ik was nog steeds overrompeld door het idee dat Dario kon praten. Vloeiend ook nog. En met een vocabulaire dat nog beter was dan dat van mij. Er zat iets warms in zijn accent.
Die dag was het begin van mijn eerste en laatste relatie die ik ooit zou kennen.

De maanden die volgden brachten ons steeds nader tot elkaar. Voor het eerst kende ik geluk in mijn leven. En ik was nu net zestien geworden.
Dario bleek in groep 7 dus inderdaad een oorlogsvluchteling uit Bosnië te zijn. Zijn gehele familie was uitgemoord. Inclusief zijn oudere broer. Met zijn ouders was Dario erin geslaagd om naar Nederland te vluchten. Maar als enigs kind had Dario het zwaar gehad, en had hij het nog steeds.
Zoals wel vaker bij migranten uit Bosnië, stelden ook zijn ouders zware eisen aan hun enigste kind. Ze hadden weinig persoonlijke aandacht voor hem. Enkel voor zijn studie en zijn prestaties. Dario moest keihard studeren, wat hem doodongelukkig maakte.
Zijn ouders kwamen op mij over als koud en afstandelijk. Wanneer ik bij hen thuis op bezoek was, had ik altijd het gevoel dat ze me wegkeken. Alsof ik minder waard was, vanwege mijn Hollandse afkomst. Aan tafel spraken ze vrijwel enkel hun moedertaal en werd er aan mij weinig aandacht besteedt.
Wanneer ik Dario dan een dag later weer sprak, was hij regelmatig overstuur. Hij vertelde dan dat hij weer ruzie met zijn ouders had gehad. Dat ze ons onze liefde niet gunden. Dat ik hun zoon afleidde van zijn studie.
Hij begon het steeds vaker over dingen als weglopen te hebben. En door al zijn hevige problematiek, was er steeds minder ruimte voor de mijne.

Bij mij thuis speelde zich juist het tegenovergestelde af. Mijn moeder was namelijk dol op Dario. Aan hem stelde ze alle vragen die ze mij nooit stelde. Meerdere malen vertelde ze glimlachend dat Dario me er wel bovenop zou helpen. Dat ik moest leren knokken zoals hij dat deed. Ik knikte alleen maar.

Geen van onze thuissituaties kon omschreven worden als stabiel. Dat gold eveneens voor onze persoonlijke karakters.
In onze relatie kregen we beiden geen rustmomenten. Er was altijd wel iets aan de hand. Momenten waarop we eens zorgeloos konden genieten, kwamen sporadisch tot later nooit meer voor.
Dario had me liefde laten zien. Maar zakte nu steeds verder weg tussen de muren van zichzelf en zijn schreeuwende ouders. Het contact tussen ons verslapte, en brak uiteindelijk als een versleten elastiekje.

Ik miste hem ontzettend. Mijn hart was gebroken. En hoe moeilijk het ook was voor te stellen; ik was ongelukkiger dan ik ooit was geweest.
Het was enkele dagen, niet meer dan twee weken, later dat ik het vreselijke nieuws ter oren kreeg. Of eigenlijk, ter ogen.
Niemand sprak met mij op school. De leerkrachten niet, en zeker mijn medeleerlingen niet.
Ik las in de schoolbibliotheek per toeval op de website van onze school dat er een jongen uit de derde klas Havo was omgekomen bij een treinongeluk op het station Rotterdam Centraal. Het artikel las nog onzeker te zijn over een ongeluk of over een geslaagde zelfmoordpoging. Wel had het plaatsgevonden bij de brug die reikte over alle spoorbanen en hiermee het gehele station overkoepelde.

Mijn geest implodeerde.
Ik begon ter plekke voor de monitor te beven. Vreemde geluiden kraakten uit mijn keel terwijl mijn ademhaling stokte en de tranen over mijn ogen gleden als watervallen. Om mij heen werd ik vreemd aangekeken en uitgelachen. Niemand leek het te begrijpen. Zoals dat altijd al geweest was.
Pas wanneer ik kotsend mijn maaginhoud over de monitor spuugde en ik buiten bewustzijn van mijn stoel afviel, werd er alarm geslagen.

Tijden later werd ik wakker in het ziekenhuis. Ik lag gekoppeld aan allerlei draden en machines.
De dokters zeiden dat ik ondervoed was. Dat mijn automutilatie mijn immuunsysteem had aangetast en dat mijn stress mijn hart in de problemen zou gaan brengen.
Ik luisterde naar wat de dokters te zeggen hadden, maar gaf geen antwoord. Mijn gedachten waren er niet bij. Zelfs mijn tekeergaande moeder heb ik niet te woord gestaan. Ze werd onder dwang het ziekenhuis uitgezet en ze zou worden aangeklaagd wegens nalatigheid en mishandeling.
Ik observeerde en luisterde zwijgend naar de wereld om me heen. Precies zoals Dario dat gedaan, al die jaren geleden in de hel van groep 7.

Hij had me licht gebracht, en weer afgenomen.
Zijn plotselinge vertrek had me voor altijd getekend.

Het internaat hielp me er grotendeels bovenop. Mijn gestoorde jeugd werd zoveel mogelijk gerepareerd. Maar mijn verdriet om Dario, en mijn gebroken hart, zijn nooit meer geheeld.
Nooit zou hij me meer vasthouden. Me knuffelen. Me teder kussen.

Dario was ten onder gegaan aan de wereld op zijn schouders. Maar zijn liefde wist mij van een zelfde lot te weerhouden. Het was zijn liefde die me voor een korte tijd liet leven.

Zijn liefde…
Het kwam en ging met de vaart van de trein.

De weg van het vuur

2010-08-25T20:49:00.001+02:00

Zo alleen. Zo alleen... Weggestopt in de donkerste hoek van het huis. Weg van de ramen en weg van de deuren. Weg van de wereld. En weg van de weg die leidde naar verdoezeling en sluimering. De weg waarop ik gegrepen werd.

Alleen in het absolute donker ben ik de laatste overgeblevene van een nog meer dan krankzinnige groep. Beestjes bijten. Vliegen zoemen. En ratten scharrelen rondom en over mij heen in het duister.
Ik ben de laatste overlever van aanbidders van het donker. Mijn kettingen ratelen in de vochtige kelder. Bevriezen mijn naakte huid met hun bitterkoude roest en staal. Boven mij het gestamp en het gekrijs en het gegil van op generaties doorgegeven rituelen.
Eenzaam in mijn eenzaamheid en verhongering vereer ik hen die al zijn heengegaan. En vervloek ik hen die leven in onwetendheid.

De schaduw is uitgestrekt en is al een eeuwigheid op mij neergedaald. Het heeft me verslokt en verslonden. Met huid en haar. Verkracht en bezeten. Het is me beslopen en is me van een deel tot een geheel geworden.
Gevoelsmatige jaren aan tijd vocht ik tegen diens onwerkelijke blinde krankzinnigheid. Verslonden vlees en verspilde ingewanden. Uitgescheurd, besmeurt en opgevreten. Als de kaken van vechtende woeste wolven. Krakend, scheurend en strijdend om het laatste restje karkas in een uitzichtloze grimmige winter.
Opgevend zuchtte mijn ziel zijn laatste zucht aan menselijkheid. Het kotste bloed en verdronk zichzelf. Omgeven en overgegeven aan de schaduw. Hinkend en opgejaagd. Neergeslagen, gebroken en ten einde onthoofd.

Zielloos en verlaten voel ik me nu als dagelijks verkracht. Kettingen kletteren, tanden bijten en messen snijden. Knagend, hakkend, brekend, brandend, lachend. Hetzelfde vuur en kwaad dat Eden had verzwolgen.
De honger overwint en de lust zegeviert. Ik ben een uitgemergeld laatste voertuig. Machinaal misbruikt. Overgeleverd aan gestoorde psychopaten.

Ik heb me nooit bemoeid met hun zaken. Ik bleef altijd ver uit de buurt. Ze staan nu gierend om me heen. Lachend, gierend en gillend van plezier snijdt en prikt hun metaal in mijn hulpeloos geketende lichaam. Ik ben vergeten hoe het is om te gillen. Ik huil alleen maar.
Ver van mij vandaan hoor ik plotseling een unheimisch geschreeuw, waarna een neerdalende bijl neerklapt op een houtblok. Daarna is het stil. Het is vast etenstijd. Ik ben nu echt de laatste overlevende. De geur van bradend vlees bereikt weldra mijn neus.
Mijn belagers dringen zich hierop door de deur vanwaar ze kwamen. Vechtend en klagend lijken zij zich een weg naar hun maaltijd te dringen. Ik hoor geluiden van ruzie en strijd. Van macht en onderdanigheid.
De ratten komen nu tevoorschijn. Ze snuffelen. Likken aan mijn open wonden. Ik voel helemaal niets meer.

De deur staat op een kier. Voor het eerst sinds dagen schijnt er een sprankje licht naar binnen. Of zijn het weken?
Met mijn laatste krachten werk ik mezelf iets omhoog om het te kunnen zien. Het laatste licht voordat ik sterf. De kettingen ratelen, en de ratten schrikken op. Ze vluchten, stomverbaasd dat dit lichaam nog leven in zich heeft. Het schijnsel komt van een brandende kaars verderop. Het moet een gang zijn. Bescheiden sluipt het binnen en beschijnt het mijn eindhalte. Mijn dodencel. Niet meer dan een ondergrondse kelder. Met kettingen en steekmetalen, niet meer dan een kerker.
Een spoor van bloed stroomt zachtjes uit mijn zij. Het is mijn levenslijn, die kronkelend in een donker gat in de grond verdwijnt.

Tijden eerder had de kaars me gewenkt tot dappere daden. Tot ontsnapping, leven, en zo nodig; moord.
Maar vuur was er eerder dan ik. En vuur zal me overleven. Diens wijsheid spreekt tot me. Diens heldere gloed lacht me toe. Een teken van welwillendheid. Van compassie. Het danst. Ik wil het kussen en omhelzen. Het bedanken voor een warmtelijk einde.

Ik blijf er een lange tijd naar kijken. Het lawaai en geschreeuw nabij worden langzaam zachter. Het geluid dempt, en beweegt zich steeds verder weg. De kaars is nu niet meer dan een arm stompje. Een restje dat de aankomende ochtend niet zal halen.
Maar ik overlijd in de nacht. En het vuur overleeft mij. Mijn kettingen kletteren nog één laatste maal wanneer mijn omhulsel een laatste zucht uitblaast. Daarmee ontsnapt mijn ziel.
Wellicht naar de Poort van Verlichting of de Eeuwige Verdoemenis. Maar in ieder geval ben ik nu eindelijk pijnloos vertrokken.

Weg. Eindelijk weg. Weg van de wereld. En weg van de weg die leidde naar verdoezeling en sluimering.

Inspiratie...

2010-08-19T00:30:00.004+02:00

19 augustus 2010
Het kwam in één stuk bij me binnen. Vloeiend, maar toch ook vreemd. Is het proza? Poëzie? Iets anders? Ik weet het niet. Maar het is er...

Wie ben ik? Wie is zij? Wie zijn wij nu eigenlijk allebei? Ik ben een gestoorde psychopaat met een zwak hartje waarin een hoop te kleine schroefjes in een hoop te grote gaatjes zitten. Mijn functioneren, wiebelt en trilt, en beweegt zich enkel voort door de rupsbanden van mijn fantasie. Ze slepen me langzaam voort in een dagelijkse druip van natte modder en als met de zweep geslagen regendruppels. Ontkennend en hard getrapt werp ik mezelf vooruit in de derrie. Als een vis op het droge schobbelend op zoek naar vloeistoffen waarin het vrijer kan bewegen.
Warmte is wat mij doet drijven, terwijl de slurpende koude modder nog zo zijn best doet om me te laten verdrinken. Met een gemoed als dat van herbruikbaar oud fruit stamp ik tenslotte strompelend voort richting de kerk. Waarin ik deze week al wel voor de zesde maal om vergeving en een klein beetje hulp kom vragen.
Zelfs een bedelaar houdt zijn hand op maar buigt zijn hoofd. Wezens als deze, gezien als het laagste van het laagste vanuit de op dit moment heersende maatschappij. Maar zelfs dan dat, ben ik nog lager gezonken. Want mijn gebogen hoofd wordt alreeds lange tijden vergezeld door een even buigzame hand. Alles hangt, mijn hele wezen. Buigend op en over de houten bank in een schelle lege Protestantse kerk die nodig aan restauratie toe is. Man, wat een ellende. Maar de Heer kan er niet om lachen. Ook niet huilen. En ik ook niet. Enkel de modderdruppels grienen ter bodem.

Zij is als het malen van het gouden gras. Twietend en fluitend als de mooiste zwarte kwikstaart in een groene gezegende uitgestrekte weide. Zij heeft wel het goede formaat van schroefjes in de juist afgemeten gaatjes ziten. Op de milimeter is alles in haar perfect opgemeten en met een tang strak aangedraaid als de waaiende wieken van de molen. Maar in haar rieten dak nestelen zich geen nare zwaluwen of schuilende insecten. Haar overkapping bestaat uit haar gouden lokken, die even talrijk en mooi zijn als de sproetjes op haar lieflijke gezicht. Wanneer ze lacht, glimlacht het leven en verschijnt er licht in de kerk. Licht, speciaal voor mij, dat me met een hartelijke straal verwarmt en omarmt. Het is de herinnering aan mijn liefste Ayla.
Hiervoor kom ik dagelijks naar het bedehuis. Om herinnert te worden aan datgene dat me gaande houdt. Vechtend, verzettend, op mijn tanden bijtend door de druiperige dagelijkse modder van angst en kwelling. Ze is er, maar ik kan haar niet zien.
Zodra ze me verlaat voor enkele momenten val ik terug in trauma’s en verderfelijkheden. De spanning is ondraaglijk. Het vooruitzicht te ver weg. Maar wanneer zij dan toch terugkeert is haar genegenheid wederom even tal- en omvangrijk als de sterren en planeten van het universum in een notendop. Ik kan het kussen en ik kan het strelen.

Kwellend en brekend is het, mijn allerliefste. Die langste weg, mijn hel.
‘Zoek me, en gij zult vinden.’ Die allerliefste draaglijke gouden urn. De sleutels van het leven, verborgen in je hart. De tijd die raast en de wind die huilt. Dagelijks van het jouw wederkomen en heengaan, afwisselend als de dag en de nacht.
Kom terug in bed, en doe de ramen dicht.

Een gewaardeerde recensie...

2010-08-17T14:38:00.003+02:00

4 juli 2010
Een dansvoorstelling van het dansgezelschap van Conny Janssen Danst.

Common Ground; Dansen in een breder perspectief.
Het nieuwste stuk van het in Rotterdam gevestigde dansgezelschap Conny Janssen Danst, werd op 24 juni gelanceerd en ging van start met een kracht die de menselijke grenzen betast.

Een bezoeker van de nieuwste voorstelling van Conny Janssen, wordt al snel met zijn neus op de feiten gedrukt; dit is anders, venieuwend. Enige mogelijk meegebrachte vooroordelen met betrekking tot een dansvoorstelling worden in de eerste paar minuten al met een flinke kracht overboord gezet.
Het nieuwste stuk “Common Ground”, is namelijk opbouwend als een klassiek muziekstuk en meeslepend en ontroerend als een hoogstaand drama.

De dansers en setting slagen er succesvol in om je mee te nemen op een reis die zowel de lichamelijke- als de mentale grenzen weet te overtreffen. Het is een veelzijdigheid die erin slaagt je mee te slepen in een schaamteloze zielenreis. En bij het aanschouwen van diens dansers vraagt men zich wellicht hardop af hoeveel buigzaamheid en discipline een mens kan verdragen.

De danstaal van Common Ground staat dan ook ditmaal niet op zichzelf. Conny Janssen is er ook deze keer weer in geslaagd om dans samen te laten vloeien met inventieve geluids-, beeld- en vormgevingstechnieken. De totaliteit ervan verheft haar nieuwste productie van een al geraffineerde dansvoorstelling, naar een spectaculaire multisensorische ervaring.
De locatie op het dak van de Hofbogen, aan het perron van het voormalig NS station Hofplein, draagt hier zonder twijfel aan bij. Deze ligging is al even origineel en uniek als de presentatie. De omgeving, de stad van Rotterdam, is een geïntregeerd decor in de voorstelling.

De nieuwste productie van Conny Janssen Danst was draaiend, dansend en drijvend. De ervaring van Common Ground liet bezoekers (voor en na het aanhoudende applaus) duizelen. Common Ground is sterk, sexy en een succes.

Winnaar 3e plaats

2010-08-14T13:34:00.003+02:00

2 augustus 2010
Het doorlopend verhaal van "INKTogether".

Verdwaasd staarde ik nog een kort ogenblik in de ogen van Lianne. Als er al een soort van ongrijpbare logica te vinden was in deze hele situatie, dan leek deze nu wel helemaal verborgen.
‘Maar als Joris haar biologische vader is, wie is Victor dan?’

De vraag die zich in mijn hoofd herhaaldelijk afspeelde had zich nu ook ongemerkt naar mijn mond verplaatst. Lianne zuchtte en schudde haar hoofd. Ze wendde zich van me af en staarde in gedachten naar de wildernis van brandnetels en klaprozen. Plotseling stond ze op.

‘Thee?’

Zonder te wachten op mijn antwoord liep ze al richting de keukendeur. Met haar rechterhand wreef ze onderweg over haar voorhoofd. Ze was een bezorgde moeder met een verhaal. Haar hele doen en laten had me dat me dat al snel duidelijk gemaakt. Dat bijna perfecte onderdrukte accent van haar verraadde ook lichtelijk dat ze niet van hier was. Het zou mij ook nauwelijks zijn opgevallen wanneer Thom mijn vriend niet was geweest. De rechercheur in hem had mij ook het één en ander proberen bij te brengen.
Mijn gedachten dwaalden weer af naar hem, maar ik schudde ze van me af. Daar was nu geen tijd voor. Ik concentreerde me op Lianne die nog net zichtbaar was tussen de wapperende gordijnen bij de keukendeur. Ik zag haar de thee inschenken vanuit een antiek uitziende theepot. Een tweetal setjes van een bordje en een kopje, verplaatsten zich van het aanrecht naar een dienblad.
Hierop verdween Lianne plotseling uit het zicht. Ik deed mijn best om niet te veel op de houten tuinstoel te bewegen. Onrustig wachtte ik op haar terugkeer. Het gaf me een ongemakkelijk gevoel om hier alleen in deze tuin te zitten. De chaotische woestenij van brandnetels om me heen representeerde de situatie waarin ik verkeerde. Mijn hele toestand was een grote stekende puinhoop die ik zo snel mogelijk opgelost wilde hebben.

Lianne verscheen, tot mijn opluchting, een ogenblik later weer op het toneel. In haar handen hield ze het dienblad met daarop ook nog eens een schaaltje koekjes. Wanneer deze eenmaal op tafel stond, begon mijn maag te rammelen. Opeens besefte ik me dat ik al in tijden niet gegeten had.
Op het gezicht van Lianne verscheen een glimlachje wanneer ze weer tegenover me zat.

‘Hongerig? Ik kan ook nog wel een sandwich voor je maken als je trek hebt? Ik heb net boodschappen gedaan.’

Ik knikte maar gaf geen antwoord. In mijn mond bevond zich alreeds een heerlijk smakend stukje boterkoek. De thee was warm, maar niet heet genoeg meer om me ervan te weerhouden het als spoelwater te gebruiken voor mijn kleverige gehemelte.

‘Zou u me uit kunnen leggen hoe het precies zit tussen Joris en Victor?’

Lianne blies de warmte van de thee in haar handen, maar nam er geen slokje van. Ze zette het weer terug op het schoteltje. Haar ogen neergeslagen.
‘Je hebt Julia nog nooit gezien, is het niet?’
Mijn vraag werd ontweken.
‘Ze is werkelijk prachtig. En dat zeg ik niet alleen als haar moeder. Haar blonde haren, bleke huid, de kenmerkende groene ogen, haar smalle gezicht… Ze heeft de karakteristieken van haar vader.’
‘En dat brengt me terug bij mijn vraag,’ probeerde ik voorzichtig.

Lianne boog zich naar voren. Ze richtte haar blik op mij en fluisterde.

‘Er is een hoop dat je nog niet weet, mijn liefje. Door jezelf te bemoeien met Victor’s zaken heb je jezelf behoorlijk in de nesten gewerkt. Je hebt geen idee waarin je jezelf hebt verwikkeld. En Victor is een man die nooit op zal geven. Zo is hij opgevoed, zo is hem dat geleerd en zo zal hij doorgaan tot het einde. En ik kan het weten.’

‘Maar Victor is dood.’

De mond van Lianne bleef in verbazing openstaan. Ongetwijfeld had ze meer willen zeggen. Maar mijn onthulling had haar vast doen lopen als een overwerkte computer.

‘Dood?’ stamelde ze. ‘ Weet je het zeker?’

‘Ik was erbij,’ antwoordde ik voorzichtig. ‘In het ziekenhuis. Het Rezovo. Hij vertelde me Julia te zoeken.’

Lianne zakte achterover in haar stoel. Ze oogde als bevroren.‘Dan is er misschien nog een kans.
’Ik luisterde aandachtig en zette mijn lege kopje weer op het bijbehorende schoteltje.‘Een kans op wat?’ vroeg ik me van binnen af. Maar plotseling schoot Lianne weer als een bezetene naar voren en pakte met haar vrije hand de pols van mijn linkerhand vast. Ik schrok en wilde opstaan, maar Lianne hield me op mijn plaats. Ik wilde schreeuwen, maar de vreemde vrouw was me voor.

‘Er is nog een kans.’

Haar stem was zo doordringend dat ik stil bleef zitten en luisterde.

‘Je moet haar vinden voordat zij het doen. Maar er is weinig tijd. Je moet naar Groningen en dan naar Schiermonnikoog. Wanneer je haar vindt, vertel haar dan het woord “Ellipsis”. Ze weet wat het betekent en jij kunt dan gaan. Vanaf dat moment hebben ze alleen maar oog voor haar, en ben jij niet meer dan een handig speeltje waar ze gebruik van konden maken.’

Deze keer was het Lianne die mij achterover in mijn stoel liet vallen. Sprakeloos probeerde ik alles te bevatten. Naar Groningen, Julia, Ellipsis, mij niet meer nodig… Waar ging dit allemaal over?
Lianne sloeg me zwijgend gade. Alsof ze observeerde hoe ik al deze nieuwe kennis tot me nam. Van de eerder zo bezorgde vrouw was nu geen sprake. Ze was uiterst serieus.
‘Wat betekent dit allemaal?’ vroeg ik tenslotte verward. ‘Wat is Ellipsis? Wie zijn “ze”? En wat bedoeld u dat ze van mij gebruik konden maken?’

‘Snap je het dan niet? Ze zijn je hierheen gevolgd. Je hebt ze gegeven waarnaar ze op zoek waren; een naam. Ik wist niet zeker wie je was, totdat je over Victor begon. Jij bent degene die de tas op het station heeft meegenomen. De inhoud is wat ze willen, voordat het Julia bereikt.’

‘Maar…’

Lianne zuchtte afkeurend.‘Spilzinski is maar een schuilnaam. Een dekking. Victor zijn echte naam was Victor Letvinenko.’